David Davidse over opgroeien als enig kind

Ze moeten geen rekening houden met broertjes en zussen, dus leren ze niet hoe ze zich in andere mensen kunnen inleven, zo wordt er geredeneerd, en omdat hun ouders hen rot verwennen, denken ze dat ze overal en altijd hun zin kunnen krijgen.

"'Ik ben begonnen als een kleine volwassene, en nu ben ik een groot kind'"

Maar klopt dat beeld wel, in een tijd dat steeds meer ouders ervoor kiezen om maar één kind op de wereld te zetten? Zijn enige kinderen fundamentaal anders dan de rest van ons, en is het echt een nadeel om zonder broers en zussen op te groeien? Wij vroegen het aan ervaringsdeskundige David Davidse.

David Davidse «Toen ik zes was, zijn mijn ouders gescheiden. Vier jaar later, in 1965, zijn ze opnieuw samen gaan wonen, maar dat heeft maar enkele maanden geduurd. Uiteindelijk zijn ze toch opnieuw getrouwd in 1969. Het minste wat je kan zeggen, is dat ze een stormachtige relatie hadden.»

HUMO Was het een bewuste keuze van je ouders om maar één kind te maken?

Davidse «Mijn vader wou geen kinderen. Hij vond dat hij niks van kinderen wist, en hij wou die verantwoordelijkheid niet. Dat is lang een discussiepunt tussen hen geweest, maar uiteindelijk heeft mijn moeder het pleit gewonnen: toen ze elf jaar getrouwd waren, zijn ze er toch maar aan begonnen. Mijn moeder was al 32, wat in die tijd behoorlijk oud was voor je eerste kind.

»Na mijn geboorte was het voor allebei duidelijk dat ze het bij één kind zouden houden. Mijn vader vond dat sowieso al genoeg - dat heb ik hem als kind héél vaak horen zeggen -en mijn moeder wou geen tweede keer een bevalling doormaken: blijkbaar was het heel zwaar geweest.»

HUMO Vond je het erg om enig kind te zijn?

Davidse «Nee, helemaal niet. Ik kende veel broers en zussen die voortdurend ruzie maakten, en veel van mijn vrienden moesten vaak op hun jongere broertjes en zusjes letten. Nee, dan was ik blij dat ik alleen was: ik kreeg alle aandacht van mijn ouders, ik moest met niemand rekening houden, en ik hoefde mijn speelgoed met niemand te delen.

»Pas later, in mijn puberteit, toen mijn ouders weer bij elkaar waren en constant met elkaar in de clinch lagen, vond ik het weleens erg dat ik geen broer of zus had bij wie ik mijn hart kon luchten. Ik zat altijd middenin de ruzies - vaak was ik ook de inzet - en ik moest dat maar alleen zien te verwerken. Ik was er ook van overtuigd dat het aan mij lag dat mijn ouders uit elkaar gingen. Als ik een broer of zus had gehad, had ik daar tenminste eens met iemand over kunnen praten.»