De dubbele moord op vrederechter Isabella Brandon en griffier André Bellemans

De Iraniër Abdollahzim Fathi Valmi (47) is allesbehalve een bloeddorstig monster als hij, halverwege de jaren tachtig, in België aankomt. Hij is een gecultiveerde telg uit de hoge Iraanse burgerij, op de vlucht voor het dictatoriale regime van de ayatollahs - hij houdt er communistische opvattingen op na. Valmi is belezen, vriendelijk en sociaal, een kerel die snel vrienden maakt. Hij integreert zich met groot gemak in de westerse samenleving.

België is voor Valmi het land van belofte, ook omdat hij dweept met het sociaaldemocratische bestuursmodel. Hij idealiseert onze democratie, zeggen vrienden, zeker als hij de vergelijking maakt met de brute machtsuitoefening die usance is in zijn land van herkomst. Hij vindt een baan als taxichauffeur, en wordt verliefd op de twee jaar jongere Véronique J., met wie hij in het najaar van 1997 trouwt. De plechtigheid vindt plaats in Texas, maar het koppel neemt zijn intrek in een bescheiden woning in het Waals-Brabantse Ottignies.

In 2002 wordt het verzoek van Valmi om naturalisatie ingewilligd: hij is voortaan ook Belg.

Maar al vóór de naturalisatie worden de eerste sporen van een licht ontvlambaar, bij momenten gewelddadig temperament zichtbaar. Valmi heeft thuis losse handjes, in zijn taxi misdraagt hij zich tegenover klanten, en op het werk heeft hij hoogoplopende ruzie met collega's. In 1999 wordt een eerste dossier voor slagen en verwondingen tegen hem geopend, in 2000 nog één. Voor dat tweede dossier wordt hij in 2005 veroordeeld door een correctionele rechter. Die geeft hem wél uitstel van straf geeft: Valmi hoeft niet naar de gevangenis.

Omstreeks die tijd springt ook zijn relatie met Véronique J. af. Zij geeft hem de raad een afspraak met een psychiater te maken. Hij moet zich dringend professioneel laten helpen, zegt ze, anders komt het niet goed.

Valmi heeft er geen oren naar. Hij vertrekt uit Ottignies en neemt een appartementje aan de Brusselse Patriottenstraat, vlakbij de Europese wijk. Algauw raakt hij in de versukkeling: na zijn vrouw verliest hij ook zijn baan. Hij raakt in nood. Steeds vaker betaalt hij zijn huur niet. In 2007 moet hij, op last van de verhuurder van het appartement, voor de vrederechter van het vierde Brusselse kanton verschijnen: zijn eerste ontmoeting met Isabella Brandon.

De eerste poging tot verzoening faalt, omdat Valmi zich bijzonder onverzoenlijk opstelt. Hij meldt zich zonder advocaat aan: in advocaten heeft hij al enige tijd alle fiducie verloren. 'Hij had het gevoel dat zijn advocaat zich in een andere zaak tégen hem had gekeerd,' zegt een confrater die anoniem wenst te blijven. 'En dus was hij beter af zonder.'

Het volledige artikel leest u in Humo 3671 van dinsdag 11 januari 2011.