Kerstmis in de stuurcabine: Onze Man denderde met truckers door de eindejaarsdagen

Tien dagen lang schooide ik langs autosnelwegen in de Benelux, Frankrijk en Italië bij vrachtwagenchauffeurs om een lift. Omdat ik wilde voelen hoe dat is: eenzaam rondkarren in een tijd dat iedereen thuis zit te feesten met zijn geliefden. Instappen!

"'Je moet genoeg hebben aan jezelf. Anders word je gek van eenzaamheid achter het stuur'"

Enkele quotes

• Wouter «Je moet er niet flauw over doen: veel chauffeurs hebben eerst een andere job gehad, die ze op de een of andere manier kwijt zijn geraakt. En dan zijn ze het maar als trucker gaan proberen. Ik zie ook veel mensen die eerst op de binnenvaart gezeten hebben. Heb ik geen probleem mee, alleen: het duurt lang voor je een trucker bent. Het heeft te maken met praktische dingen - rijstijl, veiligheid, stiptheid - maar ook en vooral met de beestjes in je kop. Dat bijzondere soort eenzaamheid, de manier waarop je een beetje in je hoofd moet leven: dat leer je niet in een-twee-drie. Ik zie ook meteen aan iemand dat hij chauffeur is. Op de parkings langs de weg, in koffiebars, in de routiers: ik haal ze er zo uit. Het is een ras apart, een speciaal volkje.

• Rafaël «Maar ik ben ook een échte trucker geweest. Een tijdlang heb ik met zo'n grote oplegger rondgereden - soms was ik weken van huis. Ik was dol op dat nomadenbestaan. Die vrijheid on the road, dat heerlijke gevoel van overal een passant te zijn: ik bewaar er zoete herinneringen aan.

  » In principe moet ik nu niet meer de baan op, maar soms is de goesting gewoon te groot. Als ik het bureau beu ben, ga ik zélf takelen. Onderweg zijn bezorgt me een licht hoofd.

• Patrick «Ik ben begonnen in de vleeshandel - inclusief het uitbenen van karkassen. Ze hadden daar ook vrachtwagens waarmee het vlees vervoerd werd, en al snel zat ik aan het stuur. En nu kan ik me geen leven meer voorstellen zonder die camion. Altijd alleen op weg, ja. Truckers koesteren hun eenzaamheid, geloof ik. Ze bestaan, hoor, chauffeurs die in duo opereren. Maar dan moet je elkaar wel héél goed verstaan. Ik ben nogal gehecht aan mijn eigen ritme van rijden, stoppen, rusten en eten. Ik hou van alleen zijn, ik ben graag m'n eigen baas.

  » Ik doe het ook nog steeds zonder gps. Er gaat niets boven zo'n lekker ouderwetse wegenkaart. En als ik een plek echt niet vind, vraag ik het gewoon aan de mensen - zo leer ik nog 's iemand kennen.»

  » Eén keertje was ik zelf niet thuisgeraakt op Oudjaar. Om middernacht heb ik toen een blik kreeftensoep opengedraaid en warmgemaakt, en in m'n eentje opgeslobberd. Vrolijk was het allemaal niet, maar ik had toch maar mooi kreeftensoep gegeten.»

• Sylvie «Ik ben een uitzondering: je ziet nauwelijks vrouwen in de truckerswereld. Veel van mijn mannelijke collega's kennen me, en allemaal zijn ze bezorgd. Dat apprecieer ik, uiteraard, maar ik krijg de kriebels als mensen me vragen of dat niet erg is, als vrouw zo lang van huis weg zijn. Waarom zou dat voor een vrouw erger zijn dan voor een man?»

  » Al op m'n zestiende wist ik: ik word trucker. M'n moeder verafschuwde dat idee - zij zag haar dochter liever iets vrouwelijks doen. Secretaresse, of verpleegster. Uiteindelijk heb ik een hoop verschillende stielen gehad, altijd heel mannelijke jobs. En toen mijn kinderen volwassen waren, ben ik alsnog voor de grote droom gegaan. Ik belde mijn vader, en zei hem dat ik een nieuwe baan had. 'Ik geloof dat ik het al weet,' reageerde die. 'Je wordt trucker.' En hij had gelijk.»

• Louploup «In het begin van mijn truckerscarrière was ik soms tot drie maanden van huis. Ah oui. Vond ik fantastisch: het was het echte leven. Maar toen heb ik een vrouw ontmoet. Toujours les femmes, hè.

  » Ik hou nog altijd van de job, maar toch ga ik dit niet m'n hele leven blijven doen. De tijdsdruk is moordend. En ik heb nood aan rust. De dag dat ik genoeg verdiend heb, wijd ik me aan mijn dieren. Ik heb thuis zowat alles zitten - katten, zeldzame rashonden, zelfs twee wolven. Mijn vrouw is instructrice: zij richt die dieren af.»

Daar sta ik dan. Alleen, in Italië, op een anonieme parking langs de autosnelweg, terwijl de temperatuur weer onder nul zakt. Ik wens mezelf een gelukkig nieuwjaar, drink een flesje prosecco leeg, en dan is er plots een onverwachte, overrompelende euforie. Het gevoel dat elke trucker me beschreven heeft: het geluk van onderweg te zijn.

Het volledige artikel leest u in Humo 3671 van dinsdag 11 januari 2011.