Humo Sprak met Will Tura (70)

• «Zo lang de muziek mij blijft boeien, en mijn gezondheid goed blijft, ga ik door. Ik vind het prachtig dat Eddy Merckx op een bepaald moment gezegd heeft: 'Ik voel het niet meer, ik stop.' Maar dat heb ik juist niét - er blijft altijd wel iets op me afkomen dat me nog inspireert.»

• «Als ik het allemaal zou optellen, denk ik dat ik ondertussen aan tienduizend optredens kom. Een beetje zoals Ben Crabbé in 'Blokken': die gaat ook maar door en door, hij zit ook al aan 3.500 uitzendingen.»

• «Ik ben nooit buiten de grenzen geweest. Er zijn zo enkele mensen in het vak: Cliff Richard heeft nooit echt wat betekend in Amerika, Johnny Halliday was alleen in Frankrijk dé ster, Udo Jurgens alleen in Duitsland... Ik ben ook zo'n figuur, maar dan in Vlaanderen. Was ik in een groter land geboren, dan had mijn carrière er ongetwijfeld anders uitgezien, maar dat maakt niet uit: ik was er echt niet gelukkiger door geweest.»

• «Kijk: als Luk mijn dochter Sandy graag ziet, ben ik tevreden. En hij ziét haar graag, dat heeft hij voldoende bewezen. 't Is een beetje lucky star dat ze elkaar gevonden hebben. Enfin, ik vind toch dat ze goed bij elkaar passen: de ambiance is alleszins prima (lacht). Ik wil maar één ding: dat mijn kinderen gelukkig zijn.»

• «Een man moet kunnen huilen, vind ik. Een man die nooit ontroerd is, die altijd to hell with it denkt: dat lijkt me meer een onverschillig mens, die met niemand inzit. En zo ben ik niét. Mijn publiek en mijn fans, ik heb die graag.»

Het volledige interview met will Tura leest u in Humo 3671 van dinsdag 11 januari 2011.