Duimbrede breskens in Nathalie Meskens

© Johan Jacobs

Enkele quotes uit het interview:

• HUMO 'Het leven is niet simpel, maar de liefde verzacht veel,' las je in je biootje op internet. Op welke vlakken levert het leven jou doorgaans het meeste weerwerk?

  Meskens «Ik weet helemaal niet of ik het leven wel zo moeilijk vind. Ik ben van nature nogal positief ingesteld, en ik word daar steeds bedrevener in. Ik weet namelijk almaar beter met welke mensen ik me moet omringen om gelukkiger te worden. Ik vind het moeilijk om mee te gaan in iemands donkerte, iemands depressie. Als ik frustratie ruik, maak ik me zo snel mogelijk uit de voeten. Ik probéér er begrip voor op te brengen, maar dat vat is gauw leeg.

  "'Verkeersagressie: dat vind ík nu geestig'"

  »Ik heb te veel relativeringsvermogen, denk ik. Als ik iemand hoor klagen, denk ik al snel: ga eens naar Nepal, of Afrika, of om het even welke plek waar het leven écht niet evident is. Of ik denk: man, we zijn gezond, hoe erg kan het zijn? Wat natuurlijk onzin is, want de psyche is net zo ontvankelijk voor blutsen en breuken als het lichaam.

  »Voor alle duidelijkheid: als ik merk dat iemand die ik graag zie met iets zit, zal ik nooit met een opgetrokken wenkbrauw naar zijn grieven luisteren. Nooit. Mijn geduld is vooral snel op bij mensen die níét zo dicht bij mij staan en drama's maken.»

• HUMO Wie gevoel voor humor pretendeert te hebben, moet ook met zichzelf kunnen lachen.

  Meskens«Aan aanleidingen geen gebrek, hoor. Als ik in een druk café sta en ik wil iemand de weg wijzen, dan steek ik gegarandeerd mijn gesticulerende vinger in iemands oog.

  »Of ik vraag een vage kennis, wijzend op de oudere vrouw naast hem, of hij nog altijd bij zijn moeder woont, en krijg het antwoord: 'Eh nee, dat is mijn ex-vrouw.' Van die lullige dingen, daar ben ik héél sterk in.

  »Na een optreden in Vorst Nationaal moest ik eens ontzettend dringend pissen. Aan de toiletten stond een eindeloze rij, dus ik hurkte maar op straat tussen twee auto's. Om vervolgens te ontdekken dat de helft van de concertgangers net via díé plek naar huis gingen.

  »Om één of andere reden vergeet ik op café of restaurant ook vrij vaak om de wc-deur op slot te doen. En ik zit dan nog vaak in de mannen-wc's ook, als het bij de vrouwen weer eens veel te druk is. Dan doet zo'n man die deur open en ziet hij mij op de pot zitten. Vreemd genoeg vind ik het dan zelf doorgaans minder erg dan de kerel in kwestie.»

Het volledige interview leest u  op dinsdag 18 januari in Humo 3672/03.