Achter de schermen van het crematorium: 'Soms stelde ik mezelf targets: 'Ik kan voor sluitingstijd nog wel vijf baby's cremeren''

, door (ab)

Achter de schermen van het crematorium

Haar eerste dag begon met het scheren van een oudere man met dik wit haar en een stoppelbaard. Onder het onverbiddelijke licht van de spaarlampen staarde ze naar die arme onbeweeglijke Byron – dat was de naam die op het kaartje stond dat aan zijn grote teen hing. Toen zette ze het roze plastic scheermes naast de openstaande mond, vertrokken in een stille schreeuw, en probeerde niet in de oneindige leegte van zijn doffe ogen te kijken.

'Voor wie nog nooit het voorrecht heeft gehad om Eau de Décomposition te ruiken: de eerste noot van een rottend mensenlijk is drop met een sterke ondertoon van citrus'

Caitlin Doughty zal haar eerste dag in het uitvaartbedrijfje Westwind Cremation & Burial beëindigen met de verkruimelende schedel van Byron in haar handen, wiens as ze net uit de oven heeft geveegd. Het ongemak dat ze voelt, is slechts de voorbode van wat zes jaar sjouwen met onwillige lijken, lichamen verbranden en het bij elkaar vegen van botten met een meisje doet. ‘Ik wist al snel dat ik een boek wilde schrijven over wat zich achter de schermen van de doodindustrie afspeelt,’ vertelt de nu 30-jarige Doughty in Los Angeles.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven