Sidder en beef! Humo's Horror-ABC

, door (es)

Sidder en beef! Humo’s Horror-ABC

De slasherfilm, waarin de booswicht zijn slachtoffers één voor één op gruwelijke wijze afslacht, is immers maar één van de tientallen subgenres in de wondere wereld van de horror: zo bestaan er ook splatterfilms, kannibalenfilms, zombiefilms, J-horror, giallo, en horrorfilms die zó extreem weerzinwekkend zijn dat ze in geen enkele categorie onder te brengen vallen. Het horrorgenre is als een gigantisch, donker kasteel met vele kamers, gangen en vertrekken, een diepe kelder en een angstaanjagende zolder; en in dat ontzagwekkende kasteel dwalen figuren en creaturen van uiteenlopende pluimage rond: seriemoordenaars, vampiers, weerwolven, krankzinnige chirurgen, parasieten, heksen, buitenaardse wezens, kannibalen... Om u een beetje wegwijs te maken, stelden wij een handig overzicht samen van de belangrijkste subgenres, de beroemdste horrorklassiekers en de meest memorabele booswichten: hier is Humo’s Horror-ABC!

A: angst

‘Ik durf niet naar ‘Welp’ te gaan kijken,’ zo hoor je de laatste tijd nogal wat mensen – meestal van de vrouwelijke kunne – uitroepen, ‘Ik ga te bang zijn!’ Tja. Dát, beste meiden, is nu net de bedoeling! Een horrorfilm is pas écht geslaagd als hij u angst aanjaagt – een beknellende, vreselijke, terroriserende doodsangst. Een goeie horrorfilm zoekt met akelig wriemelende vingers naar de zwakke plek in uw borstbeen – om dan ineens los door uw bast en bindweefsel naar binnen te stoten en eens flink in uw hartspier te knijpen. En toch trekt horror ons aan; toch is er niks leuker dan met z’n allen in een donkere zaal of thuis voor de flatscreen met de daver op het lijf naar een uit de kast springende bijlmoordenaar, een rondrennende zombie of de lillende wormen in de oogkassen van een rottend lijk te zitten kijken. Horror oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uit. ‘Als u deze vertrekken verlaat,’ zegt Dracula (Gary Oldman) tegen Jonathan Harker (Keanu Reeves) in Coppola’s ‘Dracula’ (1992), ‘mag u in geen geval in een ander deel van het kasteel gaan slapen. Het is oud en heeft veel slechte herinneringen. Wees gewaarschuwd.’ ‘Zeker, ik begrijp het,’ antwoordt Harker – om in de volgende scène meteen met een kaars in de hand te gaan ronddolen in de donkere krochten van het kasteel. Ziedaar wat horror met ons doet: we weten maar al te goed dat er achter die deur verschrikkelijke dingen op ons liggen te wachten, en toch kunnen we niet aan de verleiding weerstaan om ze open te duwen.

B: Bijl

In onnoemelijk veel horrorfilms het favoriete moordwapen van de booswicht. In onder meer ‘Edge of the Axe’ (1988), ‘My Bloody Valentine’ (2009), ‘The Raven’ (1963), ‘Silent Night Deadly Night’ (1984), ‘Madman’ (1982), ‘Friday the 13th Part VII’ (1988), ‘The Shining’ (1980) (‘Wendy, I’m home!’) en ‘The Prey’ (2014) ziet u gedreven bijlmaniakken aan het werk. Andere vaak gebezigde moordinstrumenten in het rijk der horror: de kettingzaag (‘The Texas Chainsaw Massacre’ uit 1974), de haak (‘Candyman’ uit 1992) en het keukenmes (‘Halloween’ uit 1978, ‘Psycho’ uit 1960, ‘Scream’ uit 1996). In ‘The Hills Have Eyes’ (2006) gebeurt er zelfs iets afstotelijks met een Amerikaanse vlag!

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven