Unser Mann ging naar het schlagerfestijn van het jaar

'Servus Musikfreunde! Hoe gat et? Et is mai ein genoege ien Aantwarpe te zain!' De joviale Andy Borg is perfect gecast als onze gastheer. Hij is opgebouwd uit valse lachjes en melige grapjes, en qua looks en uitstraling houdt hij het midden tussen de mollige broer van Marco Borsato en een heldentenor op z'n retour. Maar hij is ook een professional, een volksvriend die de kille Lotto Arena meteen ontdooit met een aandoenlijke poging tot Nederlands.

[...]

"'Wij zijn een beetje gek, maar wij doen jullie niets'"

Het brengt mij bij de vraag hoe je een echte schlagerzanger herkent. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn, want er is veel ersatz op de markt. Frans Bauer is een Hollander, en Takeo Ishi is zelfs een Japanse schlagerkoning, compleet met Lederhosen. En Tom Waes heeft wel een karaktervolle moffenkop, maar in het expansieleger van die sympathieke Oostenrijker had hij het indertijd vast niet verder gebracht dan korporaal.

[...]

 .... Grondige research noopt mij overigens om een geval van schaamteloos plagiaat aan te klagen dat één van onze meest gerespecteerde Vlaamse heimatzangers in een kwaad daglicht stelt. U kent allen de poëet Regi en zijn strijdkreet 'Waar zijn die handjes?!' Welnu: Die Stoakogler roepen tijdens hun concerten ook 'Wo sind die Hände?!', en dat al sinds 1959! Overduidelijk een zaak voor het gerecht.

[...]

'Ich brauche Liebe,' zong het oudste lid van het Alpentrio Tirol daarnet al. Er blijkt geen woord van gelogen: in de twintig minuten dat ik deze besnorde vrouwengek gadesla, zie ik hem niet minder dan vier gsm-nummers van vrouwelijke fans noteren. Goed, elk genre heeft z'n groupies, maar schlágers?! Niet dat ik jaloers ben: daarvoor ruik ik hier iets te veel goedkope parfums (de geur van toileteend met kapsones), en zie ik iets te dikke lagen met onvaste hand aangebrachte pancake.

[...]

 .... En dan zet een handvol hardcore feestvierders alsnog de polonaise in waarop ik al de hele avond zit te wachten. Alle Menschen werden Brüder! Met een man of honderd hotsen we door de zaal, tussen de tafels door. Op een bepaald moment - ik verzin niets - knijpt de bejaarde dame achter mij ongegeneerd in mijn rechterbil. Maar het blijft beschaafd vertier. Hier geen taferelen zoals bij sommige schlagerzangers van lager allooi, die door hun publiek worden overgoten met bier of, zoals Sam Gooris ooit meemaakte, knikkers naar hun hoofd gekatapulteerd krijgen ('De eerste die me raakte won een vat!').

Het volledige artikel leest u in Humo 3676 van dinsdag 15 februari.

Schlagerfestival [video]