• «Mensen denken soms dat alleen het koersen werk is, maar wij hebben hele drukke dagen: vroeg opstaan, naar de start rijden, vier, vijf, zes uur koersen, stress, vermoeidheid, met de auto of de bus vaak nog een uur terugrijden naar het hotel, rap douchen, massage, eten, even ontspannen en het is weer bedtijd. En de volgende dag begint dat spelletje weer opnieuw. Ik klaag daar niet over, maar een rustige nine-to-fivejob is het niet.»
• «Als ik met andere coureurs onderweg ben, praten we over dezelfde dingen als tooghangers op café: vrouwen, een huis dat gebouwd wordt en problemen oplevert, plannen om een nieuwe auto te kopen. Over de koers praten we bijna nooit - dat onderscheidt ons van échte tooghangers, vermoed ik (lacht).»
• «We zijn nu terug bij de situatie van vroeger: ploegleiders komen tot achteraan in het peloton om hun orders door te geven, de knecht moet een papiertje oppikken en dat aan de kopman afgeven. Wat is dat nu voor iets? Op iedere hoek van het straat staan negen gsm-masten, iedereen kan op het internet, iedereen zit op Facebook - en hoe communiceren profwielrenners? Met papiertjes!»
• «Dat moet. Voor een wielrenner heeft het geen nút om oud te worden, wij moeten jong en krachtig en fit blijven. Ik vind ook dat ik er nu beter uitzie dan vijf, zes jaar geleden. Het jongetje is weg, ik ben een man nu.»
• «Ik laat me niet meer opjagen omdat er in een boekske staat dat ik met een fles Cointreau in de hand heb staan feesten? Ik ken alle koersen, en ik ken de kneepjes van het vak. Als ik eens een mindere dag heb, kan ik me daar snel overheen zetten met de gedachte dat ik het geen jaren meer zal moeten doen, al dat afzien. Het einde van mijn carrière is niet oneindig ver meer.»
  

U leest het volledige interview met Tom Boonen op dinsdag 22 januari in Humo 3677.

"'Winnen was vanzelfsprekend geworden. Ik genoot er niet meer van'"