Op café met Elbow

Niet omdat hun nieuwe, 'Build a Rocket Boys!', een herhalingsoefening zou zijn, maar omdat het een warmere, zelfs wat frivole plaat is geworden. 'We voelen ons beter in ons vel dan ooit.'

"'Eindelijk! Tachtig interviews heb ik op deze vraag zitten wachten'"

Ik ontmoet zanger en tekstschrijver Guy Garvey en bassist Pete Turner in de Briton's Protection, een oer-Britse pub in het centrum van Manchester waar de heren al jaren over de vloer komen. De single malt wordt ingeschonken, zij nemen er ook nog een flinke pint bij. Het eerste onderwerp hoeven we niet ver te zoeken:

• Guy Garvey «Toen wij opgroeiden, was de muziek uit Manchester hip: Happy Mondays, The Stone Roses, Inspiral Carpets, James, noem maar op. Je kwam die jongens weleens op straat tegen, en voor tieners die net zelf een bandje begonnen waren was dat een echte opsteker. Het liet je denken: 'Als zij het kunnen maken, dan wij ook!'
• Pete Turner «Onlangs vroeg iemand me waarom we na het succes van 'The Seldom Seen Kid' onze nieuwe plaat niet in Los Angeles of een andere hippe metropool zijn gaan opnemen. Wel, we overwegen het zelfs niet: we kunnen niet werken in een stad waar we ons niet thuis voelen. (Garvey knikt instemmend) We hebben een studio met zicht op Salford en de Strangeways-gevangenis: niet bepaald een swingend decor, maar het is óns decor.»
• Garvey «Als ik op vrijdagavond een stapje in de wereld zet, nemen struise kerels me weleens in een houdgreep, zo rond middernacht, en roepen: (Met dubbele tong) 'Een foto! Een foto!' Tegen dan ben ik zelf zo bezopen dat het me geen moer meer kan schelen (lacht). Meestal herinner ik het me achteraf zelfs niet meer, tot ik op Facebook een foto vind met mijn kop onder de arm van zo'n strontzatte, geschifte kleerkast.»
• Turner (monkelend) «Hoe vaak gebeurt het niet dat een Amerikaanse band zich hier populair denkt te maken door tijdens een concert Manchester United te vermelden: je kan er donder op zeggen dat de zaal uitgerekend dán vol City-fans staat.» 
  
  Garvey «Ik heb dat zelf één keer gedaan. We speelden in de Manchester Academy, het publiek was uitzinnig, en ik zei: 'United, gefeliciteerd met jullie overwinning vandaag!' Meteen begon haast het hele publiek eenstemmig te joelen: 'BOE!' Het volume beklemde mijn adem, mijn hoofd verdween tussen mijn schouders, ik keek naar onze gitarist Craig (Potter, red.), die me uitfoeterde: 'You fucking knob!' Die flater zal me tot m'n oude dag blijven achtervolgen.»

U lees het volledige interview met Elbow in Humo 3679