Kenneth Mercken, de wielrenner bij wie epo niet werkte

Enkele quotes

• «Ik ken jongens die een ploegleider onder de tafel een paar honderdduizend frank betaalden om prof te mogen worden. De bedragen gingen van 5.000 tot 12.000 euro - hoe beter je was, hoe minder je moest inbrengen.»
• «Frank Vandenbroucke heeft in zijn biografie geschreven over de eerste keer dat hij Stilnoct slikte, een slaappil: 'Het zette een radertje in beweging, en het was niet meer te stoppen.' Zo ging het bij mij ook: vanaf mijn eerste spuit B12 ging ik altijd maar verder. Je wil gewoon winnen.»
• «Toen ik buitenlandse rittenkoersen begon te rijden, zag ik hoe Italiaanse renners die in dezelfde jeugdherberg logeerden met een zakje van de apotheker kwamen; ze verdwenen ermee op hun kamer, deden het licht uit en de deur op slot, en kwamen na een tijdje weer naar buiten met een zakje gebruikte spuiten en lege ampullen.»
• «Eén van mijn trainers had mij verteld dat hij zelfgemaakte pilletjes verkocht aan twee voetbalclubs uit eerste klasse. Hij had ze in twee kleuren: de ene waren zogezegd voor de training, de andere voor de wedstrijden. Maar in allebei zat exact hetzelfde: een mengeling van cafeïne en vitamine C. Bij die clubs wisten ze niet eens wat voor pillen het waren: dat ze niet op de dopinglijst stonden, was blijkbaar het enige dat ze interesseerde (lacht).»
• «Epo bleek bij mij niet te werken. Ik heb daar een bekende wielerarts voor geconsulteerd, en die zei dat ik een non-responsive was: mijn lichaam reageerde niet op epo. Da's uitzonderlijk, en voor een wielrenner bijzonder spijtig.»
• «Hoe vaak je epo kreeg, hing van je talent af. Van een ezel maak je écht geen koerspaard, dus wie het hardst kon fietsen, kreeg 't het vaakst. Epo is duur, de investering moest renderen.»

In Humo 3680 van dinsdag 15 maart kunt u het volledige artikel lezen.

"'Ik wilde all the way gaan, maar mijn lichaam stak er een stokje voor'"