Aanstormend kampioen veldrijden Wout Van Aert: 'Ik hoef niet de nieuwe Sven Nys te worden'

, door (jvds)

wout van aert
© Thomas Sweertvaegher

Zondagmiddag 16 november. Op de prachtige cross van Asper-Gavere heerst er een grote bedrijvigheid aan de mobilhome van Wout Van Aert. De rolverdeling is klassiek: vader zorgt voor de fietsen, moeder doet de rest. Binnen ontmoet ik de jonge kampioen met zijn vriendin Sarah. Ook haar ouders zijn van de partij, zoals bij elke cross: veldrijden is een familiegebeuren, het gezin een veilige cocon voor elke crosser. Van Aert start vandaag bij de beloften. Alleen op afgesproken momenten laat zijn ploeg hem los tussen de profs, en die zijn daar niet rouwig om. Niemand kan die zondag al vermoeden dat hij over een week in Koksijde een demonstratie zal geven.

Aan de overkant staat de bus van Sven Nys, met een honderdtal wachtende fans errond. Binnenkort zijn de rollen omgekeerd, bedenk ik. Maar nog geen vijf minuten later schuift iedereen ook aan voor Wout Van Aert: de opvolging is verzekerd.

Twee dagen later in Lille, in de Kempen: elk dorp heeft hier zijn crosser. In een T-shirt met Jimi Hendrix erop maalt Van Aert koffiebonen, de koffiecultuur van het peloton heeft hem al te pakken: ‘Ik wil graag zo’n Italiaanse espressomachine, maar zolang ik nog thuis woon, heb ik niks te zeggen.’ Zijn ogen blinken onder zijn forse wenkbrauwen, die zijn blik er tijdens de wedstrijd meedogenloos doen uitzien. Maar zodra hij begint te praten, met de hond des huizes op schoot, komt er een zachtaardige jongen tevoorschijn.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven