Belgische Japanners over de tsunami

Midori Tagawa toont luchtfoto's van een kuststrook in Namie, enkele tientallen kilometers ten noorden van de kerncentrale van Fukushima. De eerste foto toont een idyllisch gelegen golfterrein met fietsparcours, op nog geen honderd meter van de kustlijn.

"'Japan was een land van overvloed. Nu staan we terug in 1945'"

De tweede foto toont de situatie na de tsunami. De contouren van het golfterrein zijn nauwelijks nog herkenbaar. Alle bomen langs de kust zijn verdwenen - weggespoeld. Centraal op het beeld staat nog één gebouw recht: dat van een sportclub. Daar zat Midori's moeder, op het moment dat de tsunami zich op het vasteland stortte.

Midori Tagawa «Ze was gaan sporten. Bij de eerste berichten over de aanrollende golf begon iedereen te vertrekken, maar mijn moeder kan niet rijden.

»Ze heeft geprobeerd mijn vader te bellen, maar ze kon hem niet bereiken: de telefoons waren dood. Na een tijd was zij nog de enige in het gebouw. Op dat moment moest ze kiezen: binnen wachten of naar buiten gaan. Ze is naar buiten gelopen, en daar heeft een voorbijrijdende auto haar op de valreep nog meegenomen.

»Als ze in het gebouw was gebleven, was ze zonder twijfel omgekomen. De golf was meer dan tien meter hoog. Binnen enkele minuten was het water overal, het hele gebouw is ondergelopen.

»Ik heb haar gevraagd of ze nog achteromgekeken heeft, naar de aanrollende golf. Nee, zei ze, ze had strak voor zich uit gekeken. Wat ze voor zich kon zien, was al erg genoeg: vallende muren, scheuren in het wegdek. De chauffeur heeft haar dan thuis afgezet.

»Mijn ouderlijk huis staat vier kilometer landinwaarts. De eerste avond, vrijdag, zijn mijn ouders gewoon binnen gebleven. Ze hebben het huis zo goed als het kon opgeruimd. Op zaterdag zijn ze geëvacueerd, na de ontploffing in de reactor van Fukushima.

»De evacuatie is nogal chaotisch verlopen. In de evacuatiecentra hingen wel papieren lijsten met vermisten, met doden, met mensen die een onderkomen hadden gevonden. Maar het heeft dagen geduurd voor die informatie ook op internet te vinden was.

»Ik had toen nog altijd niks van mijn ouders gehoord. Het enige wat ik wist was dat Namie enorm hard getroffen was door de ramp: in de hele prefectuur Fukushima zijn zo'n 2.200 mensen vermist, en in Namie alleen al 918. Er moeten nog honderden lijken in huizen liggen, die nu niet geborgen kunnen worden.

»Ik kan niet uitleggen hoe afschuwelijk het is om elke dag lijsten te overlopen van mensen uit je buurt - doden, vermisten - op zoek naar de naam van je ouders. En af en toe die schok van herkenning bij de naam van een overledene.

»Zoals mijn buurvrouw van 82. Ik weet niet hoe ze overleden is: verdronken? Bezweken van de schok? Awful. Pas maandag heb ik bericht gekregen dat mijn ouders het overleefd hadden, en dat ze veilig waren.

»Ze hebben een paar dagen doorgebracht in een lagere school, zonder voedsel of water. Ze hadden niks bij zich, alleen de kleren die ze aanhadden. Zij hebben nog geluk gehad: mijn buren hebben een hond, en die mocht niet binnen in het centrum. De buren wonen nu in hun auto. Mét hun hond.»

U leest nog meer getuigenissen in Humo 3681/12 op dinsdag 22 maart.