Nico Dijkshoorn, de huisdichter van 'De wereld draait door'

© Bob Bronshoff

En dat voorlezen doet hij zo goed dat je zijn andere teksten nauwelijks nog kan lezen zonder er meteen zijn stem bij te horen.

"'Om negen uur 's morgens naar een gigantische bloedende anus kijken: dan vind je wel inspiratie voor een gedichtje, hoor'"

Enkele quotes

• HUMO Een geintje waar ik wel vaak erg om moet lachen. Je allerbeste gedicht vond ik 'Sokken in sandalen'. Het bestond uit twee woorden.

  NICO Dijkshoorn «'Nooit doen.' (lacht) Een traumatisch gedicht voor de drummer van het bandje waarin ik speel, want die draagt sandalen. En dat soort mensen gaat jou dan ook altijd vertellen dat jij gek bent omdat je schoenen aanhebt: 'Heerlijk, sandalen. Moet je ook eens proberen!'

  »Nee, die dichtbundel was één grote grap. Ik had mijn redacteur bij uitgeverij Nieuw Amsterdam verteld dat ik altijd al had willen debuteren met een bundel met duizend gedichten. Twee maanden later was het zover. Vier- of vijfhonderd van die gedichtjes had ik eerder al op geenstijl.nl gepubliceerd, en de rest heb ik in twee dagen verzonnen.»

• HUMO Iemand die op enkele dagen duizend gedichten schrijft: hoe kijken de echte poëten daartegenaan?

  Dijkshoorn «De lezers van hermetische poëzie moeten mij niet, maar ze zitten een beetje in een spagaat, want door mij zijn wel heel veel jongeren poëzie beginnen te lezen. Ik heb veel jonge lezers, en ik zeg altijd: 'Als je dit leuk vindt, ga dan vooral Cees Buddingh' lezen. En Johnny van Doorn. En Remco Campert.'

  »Ik word ook heel vaak gevraagd voor congressen - dat ga ik graag op in, ook al omdat dat geld als water verdient. Dan volg ik eerst vijf, zes uur lang zo'n congres, en geef ik vervolgens de congresgangers ongenadig op hun lazer omdat ze er weer geen reet van gebakken hebben. En daarna ga ik met een maandsalaris huiswaarts - mij hoor je niet klagen. Ik heb al eens een congres van rectaalchirurgen meegemaakt. Werkelijk waanzinnig, daar zaten alleen maar artsen die als specialiteit hadden om mensen aan hun reet te opereren.»

  HUMO Dit kan je niet menen.

  Dijkshoorn «Het is écht waar. Ik kwam om half negen 's ochtends die zaal binnen, ging zitten en keek meteen in een gigantisch, bloederig anushol. En die hele zaal maar aantekeningen maken en vragen stellen: 'En als je die darm nou van de andere kant in gaat?' Nou, dan vind je wel inspiratie voor een gedichtje, hoor (lacht). Dat was ook het enige congres dat ik ooit heb meegemaakt waarvan de aanwezigen écht iets hebben opgestoken.

• HUMO Als ik je in 'De wereld draait door' hoor voorlezen, blijkt vaak dat je jezelf wel meer aan allerlei mensen zit te ergeren.

  Dijkshoorn «Dat is omdat het live is. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik vooraf nooit één woord opschrijf. Ik heb vooraf ook geen contact met de redactie. Het enige wat ik doe is op het internet even kijken wie die avond de gasten zijn. En ja, als iemand me in 'De wereld draait door' dan het bloed onder de nagels vandaan haalt - wat wel eens gebeurt, omdat er natuurlijk ontzettend veel fakies zitten - bestaat de kans dat ze 'm keihard in hun nek krijgen. Maar het omgekeerde is evengoed waar: als ik zie dat één van de muzikale gasten twee uur van tevoren bloedzenuwachtig op zijn gitaar zit te pielen om te kijken of z'n E-snaar wel goed gestemd is, dan omarm ik die.

• HUMO Dankzij 'DWDD' ben je in Nederland inmiddels een bekende kop. En dat had alleen maar positieve effecten voor jou persoonlijk, vertelde je onlangs: vroeger durfde je bij de slager niet eens te zeggen als hij je de foute hamlappen meegaf. Nu zeg je gewoon: 'Neen, die andere soort.'

  Dijkshoorn «Dat is zo. Een gitaar kopen, dat was vroeger een hel voor mij. Ik kwam al zes jaar bijna dagelijks in een platenzaak zonder dat ik ooit met die mensen had gesproken. Terwijl ik daar nu gewoon mee aan de koffie zit, alleen maar omdat ik ondertussen het idee heb dat ze me wel een aardige pik vinden. Zo pathetisch is het.»

  »Als je drie minuten met je kop op televisie bent geweest, ben je bekend: niks aan te doen. Zelfs ik, met die verdoverskop van me, begin dat al te merken. Ik nam vroeger heel vaak de trein om drie uur 's nachts. Nou, dat kan ik nu niet meer, gewoon omdat het dan gevaarlijk wordt: als ik tegenwoordig met dronken mensen in één coupé terechtkom, ben ik de lul.

Het volledige artikel leest u in Humo 3685 van dinsdag 19 april 2011.