Het verboden boek over prins Laurent

In de fragmenten stond weinig dat Bogaerts, de voormalige privéleraar van de prins, in zijn interviews met Humo nog niet had verteld, maar het was wel bijzonder verhelderend om nu - zoveel diplomatieke incidenten later - de kiemen van het eeuwige ongenoegen van de prins opgelijst te zien.

"'Vroeg of laat zal Laurent echt een drama veroorzaken'"

De pen van Rudy Bogaerts was níét in liefde gedrenkt toen hij verslag deed van zijn turbulente tijd met de prins: hij baalde van Laurent. Hij voelde zich verraden door het jongmens dat een decennium lang bij nacht en ontij een beroep op hem had gedaan - en zelfs bij hem thuis had ingewoond. Hij voelde zich ook schuldig tegenover zijn gezin, omdat hij 'uit vaderlandsliefde' zijn eigen jonge kinderen en vrouw had verwaarloosd. Noem het dus maar een vorm van therapeutisch schrijven. Hij heeft het manuscript (werktitel: 'Qui a tué le roi Baudouin?') nooit gepubliceerd. Na zijn dood, inmiddels drie jaar geleden, heeft zijn oudste zoon John-Alexander besloten het voorgoed in de la laten liggen. Hij was wel bereid Humo te woord te staan, met vier fragmenten uit het manuscript als aangevers.

[...]

Het vrouwvolk is altijd één van Laurents obsessies geweest.

Op z'n achttiende deed hij niks liever dan aan een tafeltje te gaan zitten in Circus, de hippe tent van het moment (gekleed in een bermudashort, zwarte schoenen, met een zonnebril op z'n neus en een paraplu in de hand). Vervolgens schold hij jonge eigenaars van een Golf GTI de huid vol (terwijl hij met een BMW van tweeënhalf miljoen frank rondkarde) of schimpte hij tegen meisjes wier schaamlippen kon zien door hun veel te spannende jeansbroek. Terwijl hij er zelf bijzat als een clown, mopperde hij: 'Iedereen zit me aan te staren!' Tja, wat had je verwacht?

Het beste beeld van Laurent is dat van een Brilsmurf, iemand die iedereen de les spelt. Op een avond waren we op wandel in de buurt. We botsten op een mooi meisje dat uit het gemeenschapscentrum kwam gelopen, waar de volleybaltraining net was afgelopen. Omdat ze rookte, begon Laurent haar de levieten te lezen.

Soms ging hij nog een stap verder. Toen de Koninklijke Militaire School net gemengd was geworden, leefde één van de rekruten er zich kennelijk uit met erotische spelletjes. Dat stoorde Laurent zo erg dat hij erover ging klagen bij de oversten.

Zijn eerste liefde was Carine, één van mijn laatste leerlingen. Ze was charmant en lief, maar ze was door haar ouders op kot gestuurd, waar ze een erg vrij leven leidde. Laurent was stapel op haar, zoals dat wel vaker gebeurt bij een eerste verliefdheid. Hij waakte nachtenlang voor haar huis, en hield nauwgezet bij wie bij haar op bezoek kwam. Ze woonde in een populaire wijk van Elsene, en haar buren waren niet opgezet met het lawaai waarmee Laurent aan en af kwam gereden. De politie kwam er zelfs bij te pas. 'Maar ik ben prins Laurent,' wierp de prins tegen. 'En ik ben Napoleon!' antwoordde de agent die hem naar het commissariaat bracht.

Op een dag vernam Laurent dat zijn vlam voor een week naar Tenerife vertrok met een andere jongen. Hij wilde haar nog een laatste keer zien, om haar ervan te overtuigen dat die jongen geen goede partij was voor haar. Het vliegtuig stond op het punt om op te stijgen - het was zelfs al aan het taxiën op de landingsbaan in Zaventem. Ze hebben de piloot doen stoppen, zodat de prins haar kon spreken.

Helemaal aan het eind van z'n Latijn, probeerde de bedremmelde aanbidder Carine te overhalen met een laatste vraag: 'Waarom ga je niet gewoon met mij naar bed? Dat doe je toch met iedereen?' Dat had uiteraard niet het gewenste effect.

Het volledige artikel lees u in Humo 3685 van dinsdag 19 april 2011.