Doodrijders: de daders spreken

, door (kk)

22257_doodrijders.jpg

Hij was na het werk met collega's aan de toog blijven hangen en had zijn glas meermaals iets te gretig laten bijvullen. Met 1,48 promille in zijn bloed stapte hij achter het stuur. Op de Brusselse ring in Waterloo botste hij tegen de wagen voor hem. Die ging dwars over de tweede rijstrook, schoof door de middenberm - in die tijd niet meer dan een grasvlakte - en werd in de tegengestelde rijrichting aangereden door drie andere auto's. Een frontale botsing met een Audi werd de bestuurster fataal; de bestuurder van de Audi raakte zwaargewond. Marc W. reed door.

  • «Bij mijn eerste verhoor had ik verklaard dat de verongelukte bestuurster al honderden meters op m'n zenuwen had gewerkt. Ik zei dat ik haar langs rechts had willen inhalen, via de pechstrook, maar dat zij toen net ook naar rechts was uitgeweken, waardoor ik haar niet meer had kunnen ontwijken.»
  • «Later vroeg ik om een nieuw verhoor, en toen vertelde ik pas de waarheid: ik was in slaap gevallen en herinnerde me niets van dat ongeval. Ik was heel moe - ik was die ochtend om 7 uur beginnen te werken en ik had 's middags niet gegeten. Bovendien had ik na het werk gedronken. Dat herinnerde ik me wél.»
  • «Kort na het ongeval ben ik zes maanden naar een psycholoog gegaan, omdat ik angstaanvallen had. Ik leerde hoe ik die moest kanaliseren. Maar het maakt niet uit hoeveel psychologen ik nog bezoek: dat ongeval blijft door m'n hoofd spoken.»
  • «Toen ik naar de raadkamer werd gebracht, zat ik in de celwagen met moordenaars. Ze hebben me nog tips gegeven om de rechter te manipuleren. Als ik in de gevangenis douchte, zag ik de bloedsporen op de vloer van in elkaar geslagen pedofielen. Ik huilde bijna elke dag. Ik wilde wel boeten, maar niet op die manier.»
  • «Ik heb in de gevangenis gezeten, ik heb m'n werkstraf volbracht in een revalidatieziekenhuis, en ik rijd niet meer met de auto. Ik heb m'n schuld tegenover de maatschappij ingelost, zei m'n vrouw. Maar dat schuldgevoel blijft, voor de rest van m'n leven. Misschien is dat wel de zwaarste straf.»

U leest het volledige interview in Humo 3686.

Humo 3686 26/04/2011

Dit artikel verscheen in:

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven