De 10 platen die zijn leven veranderden: Alex Agnew

'Mijn waanzinnige bewijsdrang - al zolang ik me kan herinneren de brandstof die me op gang houdt - heeft geen doelwit meer. Als iedereen me accepteert, met wie moet ik hier dan nog ambras gaan zoeken?' Suggesties op een gele briefkaart, en vergeet ondertussen niet te luisteren naar 'Builders of Empires', de tweede van Diablo Blvd, de metalband waarvoor Agnew tekst en mombakkes levert: vanaf nu vrijdag 29 april overal te koop. Zin in nóg? Hier, de tien platen die zijn leven het onverbiddelijkst door elkaar hebben geschud.

1. Pantera
Vulgar Display of Power (1992)

"'Alles moet kapot'"

Agnew «Zonder twijfel één van de meest agressieve platen aller tijden. De hoes - met die gast die een vuist in zijn gezicht krijgt - geeft al perfect weer hoe de muziek klinkt. De stem van Phil Anselmo brult je kop er in één keer gewoon af, of-ie trekt minstens het vel van je gezicht. »'Vulgar Display of Power' was revolutionair. Iedereen die ik toen kende was into metal, maar zoiets hadden we nog nóóit gehoord. Coole teksten ook: aanklachten tegen religie en machtsmisbruik van politieagenten, dingen waar je je als achttienjarige mee kan vereenzelvigen. Sindsdien ben ik veel kalmer geworden, maar destijds was dat mijn soort muziek: je loopt op straat, en eigenlijk zou je iedereen die je tegenkomt nog het liefst gewoon op zijn bek meppen.

In '92 heb ik Pantera live gezien in de Vooruit: één van de brutaalste pits die ik al heb meegemaakt. Mensen doken van het balkon af, volgetatoeëerde mega-agressieve beren waren de norm, en ik heb die avond belachelijk veel klop gekregen, maar vergeten doe ik het nooit meer. Toen had je nog het gevoel dat een optreden levensgevaarlijk kon zijn. Nu mag je op de meeste festivals niet eens meer stagediven: stel dat je op iemand landt, en je je daarna Ou Est Le Swimming Pool-gewijs moet gaan ophangen.»

10. The Clash
London Calling (1979)

Agnew «De hoogdagen van de '77-punk waren al achter de rug, en het commercieel succesvolle 'London Calling' zal voor veel punkers wel het signaal zijn geweest dat het genre dood was - zéker toen The Clash door Amerika tourde in het voorprogramma van The Who, terwijl punk net ontstaan was uit de haat voor dat soort bands - maar het is wél een geweldige plaat.

Er is iets heel apocalyptisch aan. De titelsong alleen al: 'London is drowning / And I live by the river' - de laatste stemmen die je hoort voor het allemaal naar de kloten gaat. De volledige jaren tachtig hadden dat gevoel: 'Er kan hier elk moment een atoombom op mijn kop vallen.' Als kind dacht ik voortdurend dat het niet goed ging met de wereld, en dat is nog altijd niet verbeterd. In mijn eigen hoofd ben ik een doemprofeet. Nog net niet die kerel met het sandwichbord met 'The end is near!' erop, maar soms scheelt het weinig.»

De acht andere levensveranderende platen van Alex Agnew kan u lezen in Humo 3686