Daar valt een Frank: Vercauteren, trainer van Racing Genk

Hoewel: Frank Vercauteren had het wél gezien toen hij halverwege vorig seizoen naar Limburg verkaste. Snel en doelgericht voetballen, met spektakel én punten tot gevolg: volgens hem zat het erin. En hij heeft het eruit gehaald ook. De man die nooit content leek, ademt tevredenheid uit al zijn poriën.

"'Ik denk steeds vaker: hoe lang blijf ik dit nog doen?'"

• «Ik heb een goeie klas. Ik ben tevreden. Maar dat het een makkelijke groep is, zoals ik vaak hoor, dat is niet waar. Barda, Tözsér, De Bruyne, Anele, Hubert, Carlos in de tijd: dat zijn jongens met een willetje. Stuk voor stuk goeie gasten, maar je moet ze wel overtuigen. Nu ja, de resultaten helpen. Plots telt Genk weer mee. Ze krijgen een beter contract, opeens zitten er scouts van Arsenal voor ze in de tribune... Zo gaan ze vanzelf beseffen dat het loont om te luisteren. Er wordt niet meer om ze gelachen, zoals vorig seizoen.»
• «Deze ploeg teert niet op revanche, als je dat bedoelt. Ze hadden gewoon geen greintje zelfvertrouwen meer, ze beleefden er geen lol meer aan. Winnen of verliezen, het kon ze eigenlijk niet zoveel meer schelen.»
• «Dat lag bij de Rode Duivels toch anders. Daar hadden sommige spelers te véél zelfvertrouwen. Ze lijken nu eindelijk te beseffen wat je moet doen om wedstrijden op dat niveau te winnen, maar eerlijk gezegd: dat vind ik de normaalste zaak van de wereld. Die frank had al veel eerder moeten vallen. De nationale ploeg had nooit zo laag mogen zinken.»
• «Nu, ik laat me zeker niet meeslepen door de euforie rond de Rode Duivels. Weet je nog, die geweldige thuiswedstrijd tegen Spanje (november 2008, 1-2 verloren, red.)? Toen Anthony Vanden Borre zo fantastisch was? Toen dacht iedereen ook dat de nationale ploeg gelanceerd was. Het gaat vaak in golven, we hebben de voorbije tien jaar wel meer goeie matchen gespeeld. En het is ook niet de eerste keer dat er gewonnen wordt van ploegen waarvan je móét winnen.»
• «Vorig jaar zat hier geen enkele scout in de tribune, nu zit het elke week vol. Nochtans: het zijn dezelfde spelers. Dat klopt toch niet? Hetzelfde met de Ivorianen bij Beveren destijds: ze speelden in onze achtertuin, maar geen enkele club zág het. En nu spelen die gasten bij Manchester City, bij Sevilla, bij Tottenham... We laten ons te veel leiden door resultaten. Dáárom zitten die scouts hier nu plots wel.»

U leest het volledige interview in Humo 3686