Jonge Leeuwen: Kato Callebaut (19) uit 'Idool'

Wat mij opvalt, wanneer ik haar te spreken krijg: dat ze slim is, en innemend, en dapper. Vrolijk huppelt ze door mijn vragen - zoals alleen meisjes van negentien vrolijk door vragen kunnen huppelen.

"'Rond m'n twaalfde ben ik éven een losbol geweest. Maar daarna was het afgelopen'"

Enkele quotes

• HUMO Intussen ben je wel heel populair. Bizar, al die idolatrie op je negentiende?

  Kato «Leuk, vooral (lacht). Ik zoek natuurlijk naar bevestiging. En als er dan veel mensen zijn die zeggen: 'Jij kunt mooi zingen,' dan ben ik daar ontzettend blij mee. Maar er is ook een keerzijde: voor het eerst in mijn leven ligt er druk op mijn schouders, voel ik verantwoordelijkheid. Ik mag al die mensen niet teleurstellen. En dat maakt me best kwetsbaar. Toen ik 'Price Tag' van Jessie J zong, was dat vooral omdat ik eens een ander genre wilde proberen - een vorm die me niet per definitie als gegoten zit. Het bleek niet echt mijn ding, en op zich is daar niets ergs aan. Alleen: ik had het gevoel dat ik mijn fans ontgoochelde. Ik hoop dat mensen begrijpen dat ik zoveel mogelijk verschillende dingen wil proberen, en dat dat onvermijdelijk met vallen en opstaan gaat.

• HUMO Vorig jaar schopte je het al tot de preselectie van Humo's Rock Rally, toen nog als Kate-O. De jury oordeelde - ongetwijfeld was er alcohol in het spel - vrij mild over je.

  Kato (enthousiast) «Ja, dat was een beoordeling waar ik echt wat aan had. Ik kreeg tegelijk een bevestiging - ik heb een goeie stem, schreven ze - en een aansporing - mijn nummers waren nog te eenvoudig. En wat ik nu heel grappig vind: in het juryrapport stond ook dat ik moeiteloos de finale van 'Idool' zou halen.»

• HUMO Waar komt je passie voor muziek vandaan?

  Kato «Die is er gewoon altijd geweest. Ik ben opgegroeid in een huis vol muziek. Mijn vader speelde piano, en zelf ging ik al op m'n zesde naar de muziekschool. Dat was niet mijn eigen keuze, natuurlijk, maar ik ben er wel blij mee: zeven jaar lang heb ik me zo in mijn instrument - de piano - kunnen verdiepen. En later ben ik zelf gitaar gaan spelen.»

• HUMO Je komt uit een voor deze tijd atypisch groot gezin: jullie zijn met z'n zevenen.

  Kato «En ik ben de jongste. Daardoor hebben we nooit met z'n allen samengewoond: ik was één jaar oud toen de oudsten al op kot gingen. De meest close band had ik met mijn zus van twee en mijn broer van zes jaar ouder. De vier oudsten waren echt de grote broers en zussen. Heel fijn, hoor: die pakten mij overal mee naartoe. Ouders zou ik ze niet noemen, maar het leek er toch op. Vooral mijn twee oudste zussen moederden echt over mij.

  »Ik vind dat super, zo'n groot gezin. Het is heel druk, maar je krijgt zoveel. Enig kind zijn, dat kan ik me écht niet voorstellen. Op een bepaalde manier voel ik me ook sterker. Ik ben bijvoorbeeld nauwelijks vatbaar voor stress, en dat heeft alles met dat grote gezin te maken: ik ben drukte en spanning om me heen gewend.»

• HUMO Heb je enig idee hoe de buitenwereld naar je kijkt?

  Kato «Dankzij 'Idool' heb ik daar een goed beeld van: ik ben het meisje dat schattig wordt genoemd - the girl next door. Daar kan ik mee leven: liever het buurmeisje dan de diva die mensen niet durven te benaderen. Ik geloof dat je veel verder komt als mensen een beetje voeling met je hebben.»

• HUMO Jij schijnt het eerste meisje in 'Idool' te zijn dat ook stemmen krijgt van het vrouwelijke publiek.

  Kato «Heb ik ook gelezen. Ik spreek mannen en vrouwen aan, uit alle leeftijdscategorieën bovendien. Het is ook gewoon noodzakelijk om die vrouwelijke goedkeuring te hebben, want zeventig procent van de stemmers zijn meisjes. Maar ik ben er wel redelijk zeker van dat, als ik de finale zou halen en daarin tegenover een jongen sta, hij het zou halen.»

• HUMO Wat hoop je met het ouder worden nog te winnen?

  Kato «Mijn droom is simpel: ooit kunnen leven van mijn muziek. Ik hoop dat ik iets overhoud aan 'Idool' - de mogelijkheid om verder te werken aan mijn muziek, nummers te maken. Maar geen idee of dat een realistisch perspectief is.»

Het volledige artikel lees u in Humo 3686 van dinsdag 26 april 2011.