Hal Needham (80), de oudste stuntman van Hollywood

Hal Needham werkte met sterren als Dustin Hoffman, Arnold Schwarzenegger en Burt Reynolds, voor wie hij de vaste stunt double was. Hij won een Oscar en een Emmy, en ondertussen werd hij ook nog eens multimiljonair. Zopas publiceerde hij zijn memoires: 'Stuntman: My Car-Crashing, Plane-Jumping, Bone-Breaking, Death-Defying Hollywood Life' - een ronkende titel waarvan geen woord gelogen is.

"'Ik heb elk bot in mijn lijf gebroken. Ik heb ontelbare malen mijn leven geriskeerd. En ik ben er schatrijk mee geworden (grijnst)'"

Enkele quotes

• HUMO Een routineklus voor een stuntman: je staat op een klip van twintig meter hoog en je moet eraf springen. Wént dat ooit?

  Hal Needham (Droog) «Jawel hoor. Het hoogste dat ik ooit gesprongen ben was 33 meter, maar je begint natuurlijk niet op die hoogte. Ik ben begonnen op 3 meter, en zo ben ik stapje voor stapje hoger gegaan. Als je het vaak genoeg gedaan hebt, wordt het een gewoonte. Dan denk je niet meer: 'Oh my God, ik ga naast dat luchtkussen vallen!' Je denkt: 'Oké, piece of cake,' en daar gá je.»

• HUMO In uw boek lezen we dat u constant oefende, als een topsporter.

  Needham «Hoe vaker je het doet, hoe beter je wordt. En dat geldt niet alleen voor jezelf. Ik had twee van de beste stuntpaarden in de business, en die moesten óók oefenen. Falling horses noem je zulke paarden. Als ik wist dat mijn paard een paar maanden lang geen enkele val meer gemaakt had, dan nam ik 'm daags voor de opname mee om een keer of twee, drie te vallen, zodat-ie weer wist wat er van hem verwacht werd.

• HUMO Moet je een beetje gek zijn om een goeie stuntman te zijn? Je doet nu eenmaal dingen die normale mensen zich nimmer in het hoofd zouden halen.

  Needham «Daarom ben je nog niet gek. Je moet juist vertrouwen hebben in je kunnen. Als men je vraagt om van twintig meter hoog naar beneden te springen, en je weet niet hoe je zó door de lucht moet buitelen dat je op je rug terechtkomt, ja, dan zou je inderdaad een complete idioot moeten zijn om dat te doen. Maar als je genoeg geoefend hebt om te weten waar je mee bezig bent, is het geen probleem.»

• HUMO In de ouwe tijd sprongen jullie op niet veel meer dan matrassen en kartonnen dozen.

  Needham «Je nam een paar schragen, zoals timmermannen ze gebruiken, en daar spijkerde je wat planken op. Daaronder zette je kartonnen dozen, en erbovenop legde je matrassen. De planken en dozen vingen de grote schok op, de matrassen beschermden je tegen de splinters van de brekende planken. Op die manier kan je neerkomen van vijftien meter hoogte, of misschien zelfs een beetje hoger. Dat is een fameuze klap, maar het is te doen. Als je hoger gaat, moet er iemand klaarstaan om een ambulance te bellen.»

• HUMO Een andere film van u was 'Cannonball Run'. U had het scenario geschreven nadat u had meegedaan aan de echte Cannonball Run, een halsbrekende, illegale autorace dwars door de VS.

  Needham «Een tijdlang ben ik eigenaar geweest van een autoraceteam in de NASCAR-competitie. Op één van die races ontmoette ik Brock Yates, de bedenker van de Cannonball Run. Hij vertelde me daarover en ik zei: 'Laten we zelf meedoen. We geven alle teams een cassetterecorder en een blocnote mee om hun belevenissen op te schrijven, en daar maken we een film van.'

  »We hebben dan voor onszelf een nep-ambulance gebouwd, want deelnemers aan de Cannonball Run vermommen zichzelf en hun voertuigen om niet op te vallen voor de politie. Dat ding had een opgevoerde motor waar-ie meer dan 200 kilometer per uur mee haalde, en extra brandstoftanks voor 400 liter benzine. We vertrokken in het stadje Darien, in upstate New York, en we finishten in Long Beach, Californië. (Trots) En we hebben autopech gekregen in Palm Springs, met nog een dik uur te gaan, maar tot dat moment hadden we gemiddeld meer dan 150 per uur gereden.»

• HUMO Het zijn verbazende verhalen, meneer Needham. Had u ooit gedacht dat u dat allemaal zou meemaken, als straatarm jochie in Arkansas?

  Needham «Nooit van mijn leven! We woonden zo ver in de heuvels dat ze het zonlicht bij wijze van spreken omhoog moesten pompen om ons te bereiken. Onze dichtstbijzijnde buren woonden op vijf kilometer. We hadden geen elektriciteit, verwarming of stromend water, laat staan een auto. Als we ergens heen moesten, gebruikten we een kar met muilezels. Na een tijd gingen we in Saint Louis wonen: ik kon niet geloven dat er op de hele wéreld zoveel mensen woonden! Ik weet nog dat we aankwamen in het station: al die lichten, al die treinen, ik was verbijsterd. De eerste keer dat ik een film zag, was ik tien jaar oud! Ik had niet het flauwste vermoeden dat ik ooit in die business naam zou maken.»

Het volledige artikel lees u in Humo 3687 van dinsdag 3 mei 2011.