In memoriam Wouter Weylandt: het laatste interview

De race ijlde voort, en niemand in het peloton die wist hoe het precies zat met die collega die zo lelijk was gevallen. Tot de rituitslag op het internet verscheen: na nummer 206 stond 'DNF Wouter Weylandt'. Did Not Finish. Wouter Weylandt is voor altijd onderweg naar Rapallo.

"'Als je bang bent om te vallen, moet je stoppen met wielrennen'"

• Een week voor Wouter Weylandt naar de Giro zou vertrekken, hadden we een interview met hem. Wat de publicatie toen niet haalde, krijgt in het licht van de gebeurtenissen van vorige week maandag plots een heel andere betekenis.

  Wouter Weylandt was altijd enthousiast als hij over wielrennen mocht spreken, in dat sappige taaltje van 'm - hij wist hoe hij een verhaal spannend moest vertellen, zelfs al was het geen spannend verhaal.

• Wouter Weylandt stond in het peloton bekend als een valler. 'In de eerste koers die ik ooit reed, viel ik al. Mijn tweede koers was een waaierkoers, maar die reed ik uit. Ik val nog altijd, en ik hou nog altijd van waaierkoersen - zoals die etappe in de Giro die ik won. Het achtervolgt mij precies.'

• 'De meeste valpartijen zien er ook spectaculairder uit op televisie dan in het echt. Ik ben óók al geschrokken als ik 's avonds de beelden zag van een valpartij waaraan ik alleen maar wat schrammen had overgehouden. Maar soms val je op een manier waarvan je denkt: ik had dood kunnen zijn. Dát is raar, geloof me. Als je in een ravijn duikt, bijvoorbeeld.'

  Weylandt doelde op zijn val in de Vuelta van 2008, in de afdaling van de Alto de la Colladona. Het gebeurde in de coulissen van de koers: Weylandt was geen klimmer, en de camera's waren al lang gepasseerd. 'Ik ging uit de bocht en knalde frontaal tegen de vangrail. Ik vloog over mijn stuur en over de vangrail. Onder mij zag ik niks, alleen rotsen en zand en hier en daar een boompje. 'Dit komt niet goed,' ging het door mijn hoofd. Het leek alsof ik minúten in de lucht bleef. Ik maakte een salto, en dat was mijn geluk: daardoor landde ik op mijn voeten in plaats van op mijn hoofd. Ik wil er niet aan dénken wat er met me gebeurd zou zijn als ik met mijn kop tegen een rots was geknald.'

• Zijn nieuwe werkgever werd dus Leopard-Trek: het gloednieuwe wielerproject van de broertjes Fränk en Andy Schleck en het managementduo Brian Nygaard-Kim Andersen. 'Cofidis is nog het langst in de running geweest, maar ik koos toch voor Leopard - als één van de eerste renners, eigenlijk. Er was nauwelijks iets bekend over de sponsors en de renners die er nog bij zouden komen, maar het voelde goed. Cofidis was een ploeg die al vijftien jaar bestond, en waar iedereen zijn eigen plekje had. Ik heb voor het avontuur gekozen.'

Het volledige artikel leest u in Humo 3689 van dinsdag 17 mei 2011.

• Lees het laatste interview met Wouter Weylandt