Na de zelfmoorden: Humo sprak met een verkrachter

Analyses genoeg, maar geen antwoord op de hamvraag: wat bezielt een verkrachter? Opmerkelijk genoeg is daar weinig onderzoek naar gedaan - pedoseksuelen gaan met alle wetenschappelijke aandacht in het vakgebied lopen. Dan maar te rade bij - zelden heeft het woord zo'n wrange bijsmaak gehad - ervaringsdeskundigen.

"'Ik denk niet dat ik ervan genoten heb. Ik kon geen erectie krijgen'"

• HUMO Was jullie seksleven ook wat je normaal zou noemen?

  Johan«Heel normaal: verder dan de missionarishouding gingen we niet. Saai, zullen sommige mensen zeggen. Ik heb nooit om handboeien gevraagd, of andere speciallekes. Misschien uit schrik om mij bloot te geven, om uit mijn rol te vallen. Want - dat heb ik haar nooit verteld - ik had al lang donkere fantasieën. Gewelddadige fantasieën, over verkrachtingen. Achteraf gezien moet ik ook concluderen dat ik aan seks verslaafd was: ik masturbeerde élke dag. Dan haalde ik me verkrachtingsscènes voor de geest.»

• HUMO Je maakte je geen zorgen over die verkrachtingsfantasieën?

  Johan«Ik ben ooit naar een therapeut gestapt, maar ik had al snel door dat het geen zin had: hij loste niets op. Ik ben snel met die therapie gestopt. Ik maakte me ook niet te veel zorgen, omdat ik nooit in de verleiding was gekomen om het écht te doen. Tot die ene keer in 2005, dus.

  »Ik weet nog altijd niet wat mij toen heeft bezield.  Het was... impulsief. Ik ben zeker niet thuis vertrokken met de gedachte: ik ga op zoek naar een meisje. Ik ben haar tegengekomen en ben achter haar aan gegaan.»

• HUMO Johan, heb je plezier beleefd aan de daad zelf?

  Johan (denkt na) «Nee. Ik kon geen erectie krijgen: ik denk dus van niet. Maar ik wist wél meteen: wat ik gedaan heb, is verkeerd. Heel verkeerd.»

• HUMO Komt het vaker voor dat verkrachters geen erectie kunnen krijgen? Bart Duron (seksuoloog bij CGG Vagga in Antwerpen, waar hij daders behandelt) (knikt) «Op het moment zelf kan er een kortsluiting optreden. Niet omdat de verkrachter het idee heeft dat hij te ver gaat, want hij wil zich bewijzen: 'Kijk eens wat ik kan.' Maar als je dat nodig hebt, ben je niet echt zelfverzekerd.

  »Verkrachters kampen vaak met een laag zelfbeeld, en met de verkrachting willen ze dat overstijgen. Terwijl ze het slachtoffer overmeesteren, proberen ze hun eigen negatieve gevoelens de baas te worden.»

• Slechts twee instellingen komen in aanmerking om Johan te behandelen: het Algemeen Psychiatrisch Ziekenhuis Sint-Lucia in Sint-Niklaas en het Psychiatrisch Centrum Ziekeren in Sint-Truiden. Johan dient een aanvraag in om behandeld te mogen worden en begin 2007 is het zover: hij wordt opgenomen - waar, dat wil hij om juridische redenen niet kwijt.
• Johan «In het begin verliep die behandeling vlot, maar na amper vijf weken werd ik daar buitengegooid. Ik weet nog altijd niet waarom. Mijn advocaat heeft een pak brieven geschreven met de vraag om uitleg, maar hij krijgt geen antwoord.

  »Zelfs de Commissie tot Bescherming van de Maatschappij, die om de zes maanden moet nagaan of ik klaar ben om vrijgelaten te worden, vangt bot.»

• Johan «Ik wéét dat ik medische hulp nodig heb.

  »(Stilte) Soms hoop ik dat ze me gewoon vrijlaten, zodat ik buiten de gevangenismuren hulp kan zoeken. Nu rest me niets anders dan de dagen te tellen en te wachten tot ik ergens terechtkan voor mijn behandeling.»

• HUMO Heb je ooit aan zelfmoord gedacht?

  Johan «Nee. Ik mag niet zeggen dat ik aan mijn lot word overgelaten. Mijn familie heeft me nooit laten vallen, ze zijn me de hele tijd blijven bezoeken, zowel mijn ouders en grootouders als mijn twee zussen.

  »Voor hen is het natuurlijk ook niet gemakkelijk: ze vragen zich af hoe ik, die brave, nuchtere Johan, tot zoiets in staat was, vlak nadat ik thuis de deur achter mij had dichtgetrokken.»

• Bij Johan is het schuldbesef aanwezig - de eerste, voorzichtige aanzet naar een langdurige behandeling. Alleen lijkt die behandeling nog niet voor morgen.

  Mounir Souidi (een jonge Antwerpse strafpleiter die meerdere verkrachters telt onder zijn cliënten) «Dat maakt het zo schrijnend. In naam van mijn cliënten heb ik de voorbije jaren stápels brieven geschreven naar alle mogelijke instanties: om te vragen of ze mijn cliënt kunnen opnemen, om te vragen of ze eindelijk eens een duidelijke reden willen opgeven waarom ze dat niet doen, om te vragen of ze wel beseffen dat mijn cliënt recht heeft op een behandeling... Het haalt allemaal niets uit.»

U leest het volledige artikel op dinsdag 31 mei in Humo 3691/22.