Burenruzies in Vlaanderen

© leo timmers

'Toen we hoorden wie er naast ons zou komen wonen,' zegt Kevin, 'werden we bang.' Hij en zijn vrouw Inne, allebei 29, kochten vijf jaar geleden een mooi rijhuis in een rustig West-Vlaams dorp. Na een jaar kregen ze nieuwe buren. 'Ze kwamen uit een familie die bekendstond als de schrik van het dorp: ze hadden losse handjes, en ze konden behoorlijk wat drank verzetten. Die mensen hebben ons twee jaar lang het leven zuur gemaakt.'

"'Blaffende honden. Ongedierte. Vuiligheid. En ieder weekend dikke fuif'"

Maar Kevin, zelf een buurtwerker, ging er niet van uit dat het met zijn nieuwe buren zo fout zou lopen. De vorige eigenaars stelden hem en zijn vrouw ook gerust.

Kevin «De nieuwe buren waren rustig, zeiden ze, heel anders dan de rest van de familie. De eerste kennismaking verliep ook goed. De huizen zijn twee onder één kap, en achterin liggen de garages. Daar kon je alleen komen via een wegje dat van hen was: daar hebben we toen afspraken over gemaakt. We hebben zelfs nog een barbecue georganiseerd om hen te verwelkomen. Dat werd goed onthaald, heel goed zelfs: na een tijdje stonden ze iedere dag in onze tuin om een praatje te slaan. Maar wij zijn toch wel gesteld op onze privacy, en dus plaatsten we een omheining - het bleven tenslotte buren, geen échte vrienden. Toen is de miserie begonnen.»

Eerst was er de auto die keer op keer de doorgang naar de garage blokkeerde. Daarna was er de zaagmachine die de buurman tot 's avonds laat gebruikte. De brommer waarmee hij telkens luid wegscheurde. De nachtelijke fuiven, met alle geluidhsinder van dien. De barbecue die pas na dagen werd opgeruimd en voor ongedierte zorgde. De chihuahua die op gezette tijdstippen zijn behoefte kwam doen in de tuin van Kevin en Inne. 'Iedere keer gingen we vriendelijk vragen om er iets aan te doen,' zucht Kevin, 'maar er gebeurde niets. Op een dag staken ze gewoon hun middenvinger op.'

Inne «Behalve die chihuahua hadden ze intussen ook nog twee mopshonden, en die blaften de hele buurt bij elkaar. Je kon het die beesten niet kwalijk nemen: ze zaten met te veel op een klein stukje grond en ze kregen niet genoeg eten. Eén van de mopshonden was erg agressief. Hij liep mij telkens achterna in de tuin, langs de omheining, blaffend en met schuim op z'n lippen. Ons dochtertje was toen al geboren, en ik was bang dat hij zou ontsnappen - die chihuahua had al bewezen dat het kon. Een mopshond is nu wel geen Duitse herder, maar met zo'n jong kind in de buurt ben je toch niet op je gemak.

»Op een dag heb ik de buurman erover aangesproken op straat. Hij zei dat hij geen geld had om er iets aan te doen, op een heel brutale manier - ik durf z'n woorden hier niet te herhalen. Die avond hebben we met enkele andere buren gepraat, en zijn we tot de conclusie gekomen dat het zo niet verder kon. We hebben de politie gebeld.

»Toen is het écht uit de hand gelopen. We vonden spuug op onze ruiten, en overal sigarettenpeuken. Als we aan het fietsen waren en de buurman kwam ons tegen met de auto, deed hij alsof hij ons omver zou rijden. Dat deed hij ook als we aan de wandel waren met de kinderwagen. Eén keer sprong hij voor m'n auto op de parking van de Aldi: het scheelde niet veel of ik had hem aangereden. Hij gooide wel nog een brandende sigaret op m'n motorkap - niet ongevaarlijk. En toen bleek dat iemand mijn mooie klimroos had doorgeknipt.»

[...]

Een week later zitten we in de woonkamer bij Kenny (23) en Shana (23), de vroegere buren van Kevin en Inne. Ze wonen nu aan de andere kant van het dorp. Door een arbeidsongeval kan Kenny al twee jaar niet werken, en ze konden hun vorige huis niet langer afbetalen.

'Ik heb inderdaad op z'n ruit gespuwd,' geeft Kenny toe. 'Ik heb ook z'n klimroos 'bijgeknipt' - ze kwam tot op mijn gevel. Ik heb zelfs nog veel meer gedaan: ik maakte er bijvoorbeeld een sport van om z'n parkeerplaats in te pikken als hij wegreed. Dat was mijn wraak omdat ze de politie hadden gebeld. Zoiets moet je onder elkaar oplossen.'

HUMO Maar je stak je middenvinger op als ze kwamen praten!

Kenny «Die keer was ik het echt beu: ze stonden hier bijna elke dag! Ze kwamen klagen over van alles en nog wat, en niet op een vriendelijke manier. En toen ze dan de politie belden, was ik pas écht kwaad. Ik heb gezegd dat ik hem op z'n gezicht zou slaan als hij dat nog eens zou doen! Daarna heb ik 'm niet meer gezien.»

HUMO Niet slim dat je dat gezegd hebt met de politie erbij.

Kenny «Ik ben niet bang van de politie.»

HUMO Volgens jullie was de ruzie aangestookt door jullie vroegere buren. Maar waarom zouden ze dat doen? Welk belang hebben zij daarbij?

Shana «Ze wilden het wegje naar de garages kopen. Wij wilden het niet verkopen, en sindsdien bekeken ze ons scheef. Van het begin al.»

Kenny «Ze hebben het hoog in hun bol. Ze denken dat ze meer zijn dan gewone mensen, omdat ze meer geld hebben. Ik heb nooit veel gehad thuis, ik heb voor alles hard moeten werken. Ik heb ook een lastige jeugd gehad: mijn ouders gaven me geregeld een pak slaag. Ik kan er niet tegen als mensen op me neerkijken.»

Het volledige artikel leest u inn Humo 3693 van dinsdag 14 juni 2011.