'Vrienden van de radio': Sam en Sofie

© Bart Van der Moeren

Hun 'minifuif voor maxipret', een radiofonische zelfbouwkit voor thuisfeestjes-van-een-kwartier, is een klassieker in de dop.

"'Aan alle zwangere vrouwen: uw kind wordt een azijnpisser!'"

Tic van de tijdgeest: het radioprogramma kent een natuurlijke uitloper op Facebook, de socialenetwerksite waar zich bijvoorbeeld ook de Vrienden van de Canvas-reeks 'Duts' verenigd hebben. Alsook de Gabbers van de Poëzie, de Kornuiten van de Schilderkunst, de Buddy's van de Fotografie, de Amices van de Bredabaan, en zowaar zelfs - waarom iets verzinnen als de werkelijkheid al zo toeschietelijk is - de Vrienden van Gène Bervoets. Maar ter zake.

Enkele quotes van Sam en Sofie

• Sofie lemaire «We hebben het er elke dag over: zijn we nu te ver gegaan, of nog nét niet? Ik denk dat we tot nog toe altijd aan de goede kant van de grens zijn gebleven. Het ontegensprekelijke voordeel van een interactieve show is dat de luisteraars ons onmiddellijk tot de orde roepen als we eróver gaan. 't Is een soort immanente sociale controle.»

• Sam De Bruyn «Bij 'Vrienden van de radio' zijn er geen taboes. Maar soms krijgen we echt wel overdreven intieme brieven toegestuurd. Die mensen kennen ons niet, en toch vertrouwen ze ons op één of andere manier genoeg om ons uitgebreid in te lichten over hun seksleven, en waar dat al dan niet fout loopt. Weet je wat het is? Ze wéten dat wij hen nooit in hun gezicht zullen uitlachen. Van hun vrienden kan dat misschien niet gezegd worden.»

• Sofie lemaire «De dag dat we zeggen: 'Studio Brussel was perféct in de jaren negentig: vanaf nu maken we dag in dag uit exact dezelfde radio als toen' - die dag heeft het allemaal geen zin meer. Dan kunnen we er evengoed mee ophouden.»

• Sam De Bruyn «Vriendschappen onderhouden kost bakken tijd en energie, twee grondstoffen die schaars worden als je een job hebt. Er zijn enkele vrienden van wie ik weet dat ze voor het leven zijn: dat weet ik zeker omdat ik ondervonden heb dat ze ermee kunnen leven als ik anderhalve maand niets van me laat horen. Ze zijn blij als ze aandacht krijgen en maken geen spel als dat niet het geval is. Dát zijn aangename vrienden; ze nemen me voor wie ik ben.»

Het volledige interview leest u in Humo 3693 van dinsdag 14 juni 2011.