Moeder maar tevreden: Kim Gevaert

Vince en Djeke zijn er tijdens ons gesprek niet bij, maar Romeo - klemtoon op de tweede lettergreep - wel. Stevig ventje, leuke baas. Kan knalhard boeren, huilt als de beste, en ook in lachen én overgeven is hij top. Hij is net ziek geweest, net als zijn oudere broertje, en dat heeft bij de moeder precies sporen nagelaten.

"'Kim de atlete bestaat niet meer. De drang om te presteren is weg'"

Enkele quotes

• «Mezelf wegen deed ik bijna nooit, maar ik controleerde wel mijn buik en mijn benen, ja. Als ik bijkwam, zag je het daar het eerst. Je bent eigenlijk voortdurend met jezelf bezig. Constant opletten, vergelijken, beter proberen te doen. Bijna elke training legde ik mezelf druk op, want het moest altijd beter.»

• «Ik was streng voor mezelf, maar als ik goed had gepresteerd, kon ik daar ook blij om zijn. Ik heb nooit een perfecte race gelopen, altijd was er iets dat beter kon, maar toch kon ik mezelf een schouderklopje geven. Ik gunde mezelf het plezier van de overwinning. Die verbeteringen, daar werkte ik dan wel op training aan.»

• «Als je mijn erelijst vergelijkt met die van Christine Arron - die veel vaker betere tijden heeft gelopen dan ik - dan heb ik het goed gedaan. Zij heeft wel twee keer brons gehaald op een WK en ik nooit, maar verder heb ik niet zoveel minder medailles dan zij. Dat was mijn talent: ik kon presteren onder druk, stond er wanneer ik er moest staan. Meestal toch, want in de halve finales van de 100 meter op Spelen in Peking ben ik helemaal onderuitgegaan.»

• «Ik begrijp dat veel vrouwen meer willen zijn dan alleen maar mama, en wellicht zal dat gevoel ook bij mij terugkomen, maar op dit moment is het voor mij genoeg. Tussen de geboorte van Vince en Romeo heb ik parttime gewerkt voor de fondsenwerving van SOS Kinderdorpen, en ik deed dat heel graag, maar ik had het niet nodig om me goed te voelen.»

Het volledige interview leest u in Humo 3697 van dinsdag 12 juli 2011.