Hilde Crevits (CD&V), Vlaams minister van Mobiliteit en Openbare Werken

© Marco Mertens

• Hilde Crevits «Het is in de politiek heel plezant om nieuwe dingen uit te vinden, om met verrassende vondsten in het nieuws te komen. Ik heb het gevoel dat ik heel veel moet bezig zijn met het opnieuw sexy maken van de essentie: koesteren wat we hebben. Zorgen dat de infrastructuur die we hebben oké is.

  »En weet je wat? Ik heb het gevoel dat men mijn aanpak, hoe weinig flitsend ook, wel apprecieert. Ik hoor dat op straat: de mensen beseffen dat het hoognodig is, en dat de hand aan de ploeg slaan misschien toch íéts efficiënter is dan op een trompet staan blazen (lacht).»

  "'Ik heb een kant van mezelf leren kennen waar ik niet onblij mee ben'"

• Crevits «Zo erg is het ook niet. Ik zie ook de schone dingen. Toen we naar Werchter reden, heb ik nog tegen mijn echtgenoot gezegd: 'Kijk, wat een schitterend gerenoveerd stuk snelweg.'»
• Crevits «Om het met een cliché te zeggen: hoe groter het probleem, hoe mooier de uitdaging. Elk ongeluk dat je overkomt, biedt je ook een kans om iets beter te maken. Het vergt ongelooflijk veel van je, het is keihard en tegelijk heel gevoelig.

  »Het gaat over beton en asfalt maar ook over ouders van verongelukte kinderen. Door nu al na te denken over en plaats te voorzien voor de technologieën van morgen, kan je echt een verschil maken. Ik durf er geen getal op te plakken, maar over x jaar zal je, als je een schoolomgeving nadert, niet sneller dan dertig kúnnen rijden.»

• Crevits «Ik ga soms speechen, en dan heb ik het over alcohol als voornaamste factor bij ongevallen, en achteraf is het receptie, en daar staat iedereen lustig pinten te drinken. En dan met de auto naar huis! Want zij zijn niet degenen die ladderzat en met nog een hoop drugs op met honderdveertig door de bebouwde kom scheuren.

  »Ik besef hoe langer hoe meer dat het probleem dáár zit: in die grote, grijze massa van mensen die zeggen: 'Dit gaat niet over ons.' Het gaat wél over hen.

  »Ik ben daar superconsequent in geworden. Als ik rijd, drink ik gewoon niks. Die houding móét algemeen worden, en dat lukt gewoon niet! Ik maak het zelf genoeg mee: 'Allez, Hilde, ééntje! Dat kan toch geen kwaad!'

  »Verdoeme, daar kan ik lastig van worden. Vooral omdat ik ook niet direct zie hoe we daar als maatschappij toe kunnen komen, tot een algemeen besef van: dit kan niet.»

Het volledige interview leest u op dinsdag 19 juli in Humo 3698/29.