Ilja Leonard Pfeijffer over 'Idyllen'

, door (bv)

Ilja Pfeijfer
© Stephan Vanfleteren

Die zonnige zaterdag in Leiden schudt Pfeijffer met een dubbele espresso en een cola eerst de restanten van het Boekenbal van de nacht tevoren van zich af. Dan moet één en ander praktisch geregeld worden voor een passage in het rechtstreekse tv-programma ‘Buitenhof’ daags nadien – wegens een matinee om halfdrie moet het programma ’m als eerste item nemen en moet de minister op de dichter wachten. Dan volgt een eerste La Chouffe, fris van de tap, en een eerste wijsheid, fris van de lever. De rest van de middag brengt ons in twee cafés, op de voorstelling van een dichtbundel van een leerling uit z’n poëzieworkshop (‘Niet de beste van de klas, maar hij was koppig en dat is een goede eigenschap voor een dichter’) en bij de laatste repetitie van ‘The Pursuit of Happiness’. De wereldse Pfeijffer past perfect in die literaire theatershow over migratie, aan de zijde van Dimitri Verhulst, Tommy Wieringa en Thé Lau. Hij leest uit ‘La Superba’ over Lampedusa, maar had net zo goed kunnen kiezen voor de achttiende van de vijftig idyllen uit zijn nieuwe bundel. De dichter geeft er stem aan een verdrinkende Afrikaanse bootvluchteling: ‘Maar nu zie ik voor altijd zee met dode ogen.’

Ilja Leonard Pfeijffer «Zo expliciet was ik nooit eerder. Omdat ik denk dat het moet, omdat ik denk dat het tijd is om het daarover te hebben. Ik erger me aan veel poëzie die vandaag de dag verschijnt: poëtische dictie wordt een excuus om het nergens over te hebben.

»Veel van de poëzie van vandaag is alleen maar knus, zegt eigenlijk niks, is uiteindelijk betekenisloos. Juist veel jonge dichters, paradoxaal genoeg, schrijven gedichten die op gedichten lijken. Het is allemaal niet eens slecht, maar ze schrijven omdat ze erbij willen horen, dichter willen zijn, mee willen doen met al die leuke festivals. En dus niet omdat ze iets te zeggen hebben. Ik mis urgentie en relevantie, risico en gevaar, de moed om op je bek te gaan, de moed om iets te zeggen. ’t Is allemaal een soort van milde verwondering, met een sausje vervreemding en een snuifje ironie.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan