Valérie J., de vriendin van Farid 'le Fou'

Zijn vriendin Valérie J. ziet dat enigszins anders: zij noemt hem verlegen, galant en gevoelig - en ook ten diepste gekwetst. Maar: er is niks dat de liefde niet kan genezen.

"'Ik heb geluk met Farid. Véél geluk'"

Vorige week ontsnapten drie gedetineerden uit de gevangenis van Jamioulx nabij Charleroi. Het was de dertiende ontsnapping van het jaar, de vierde met gijzelneming. De publieke opinie reageerde verontwaardigd, de roep om nog hogere gevangenismuren klonk luid. Maar in alle tumult vertelde Frédéric de Thier, voorzitter van de Franstalige gevangenisdirecteurs, doodgemoedereerd dat Justitie de ontsnappingenrage wel eens aan zichzelf te wijten zou kunnen hebben. Uitzichtloosheid jaagt de gevangenen op de vlucht, zei hij in De Morgen. 'De straffen worden langer, en het is almaar moeilijker om voorwaardelijk vrij te komen.'

Valérie J. (45), de vriendin van Farid Bamouhammad, spreekt de Thier niet tegen. Zij hoopt al járen dat haar vriend voor even de gevangenis mag verlaten. In principe voldoet hij aan alle voorwaarden voor penitentiair verlof, zegt ze, maar telkens komt er een kink in de kabel. 'Men wil niet dat hij vrijkomt.'

Farid 'le Fou' heeft zijn strafblad tegen. Hij heeft één moord op zijn actief, één bijna-moord, verscheidene overvallen met geweld, en hij gijzelde ook twee keer zijn dochtertje en een deel van zijn voormalige schoonfamilie - de laatste keer anderhalve dag lang in het Brusselse café Albertine, voor het oog van de internationale media.

In de gevangenis heet hij onhebbelijk te zijn. En aartsgevaarlijk. Cipiers zijn bang voor hem. Om de confrontatie met hem aan te kunnen gaan, kregen ze twee weken geleden dankzij de bemiddeling van de vakbonden speciale Robocop-interventiepakken, met beschermingsstukken, wapenstok, schild en helm. 'Ze gebruiken hem,' zegt Valérie. 'Ze maken een monster van hem, ze vergroten alles tot belachelijke proporties uit om hun eisen voor meer veiligheid ingewilligd te krijgen. En hij betaalt de rekening.'

Valérie is een vriendelijke Brusselse blondine met een grote paardenstaart. Ze wil voor één keer wel vertellen wie Farid in werkelijkheid is: allesbehalve een monster. Ze verklapt haar favoriete muziek (vroege seventiesrock), ze bereidt een kopje koffie (espresso), ze legt een cd op (Velvet Underground), en ze steekt van wal. In de achtergrond zingt Lou Reed: 'I'm waiting for my man'.

Valérie J. «Ik ken Farid al héél lang. Nu ja, kennen: we zijn opgegroeid in dezelfde wijk in Brussel. We zagen elkaar geregeld op straat, des petits kets du coin. Na verloop van tijd verloren we elkaar uit het oog, maar jaren later las ik onrustwekkende berichten over hem in de krant. En ik moet zeggen: dan voelde ik mezelf ook een beetje slecht - ik voelde me een voyeur.

»Op een dag heb ik een besluit genomen: ik schrijf hem. Drieënhalf jaar geleden was dat. Hij heeft me teruggeschreven. En ik was geïntrigeerd door wat hij schreef: het raakte me diep - een brief van een man die amper naar school is geweest. We zijn blijven schrijven. Et c'était foutu (lacht):ik ben als een blok voor hem gevallen.»

HUMO En hij voor u?

Valérie «Dat mag ik wel zeggen, ja.»

Het volledige interview leest u in Humo 3701 van dinsdag 9 augustus 2011.