WK Atletiek: Jacques Borlée, vader en coach van Kevin en Jonathan

, door (pd)

23043_borlees.jpg

Zeker sinds het EK van vorig jaar, waar Kevin verrassend maar volkomen terecht het goud won - en dat terwijl Jonathan als de strafste van de twee geldt. Een gesprek met Jacques Borlée, hun vader en coach: over België ('te klein voor mijn jongens'), doping ('iedereen zwijgt'), en over de kansen van zijn zonen, volgende week in Daegu en volgend jaar op de Spelen van Londen.

'Ik ben een Afrikaan,' zegt Jacques Borlée (53) met trots in de stem. Hij werd geboren in 1957 in Belgisch Congo, drie jaar vóór de onafhankelijkheid. Zijn vader was de laatste Belgische gouverneur van Kivu, een provincie acht keer zo groot als België.

Jacques Borlée «Eind jaren vijftig bezocht koning Boudewijn wat toen nog Belgisch Congo was. Hij kwam ook naar Kivu, en toen logeerde hij bij ons thuis in Bukavu. Mijn vader heeft de jonge vorst toen een project voorgesteld om de machtsoverdracht aan de Congolezen te spreiden over dertig jaar. Maar de rondetafelconferentie in Brussel in januari 1960 besliste er anders over: amper vijf maanden later was de onafhankelijkheid een feit. Veel te kort om de overgang ordentelijk te laten verlopen. De zwarte bevolking was nog onvoldoende geschoold.»

 Meteen na de onafhankelijkheid braken er rellen uit, en in september 1960 verhuisde de toen driejarige Jacques met zijn ouders naar België. Hij herinnert zich dat de deur van hun Brusselse huis altijd openstond, net zoals vroeger in Congo. 'Iedereen kon zomaar in en uit lopen, of we nu thuis waren of niet. Pas na een inbraak in 1976 ging de deur op slot.'

 Jacques Borlée was toen al negentien, en een beloftevol sprinter. In 1980, op zijn 23ste, plaatste hij zich voor de 400 meter op de Olympische Spelen in Moskou. Hij haalde de kwartfinales. Later zou hij nog Europees zilver pakken op de 200 meter in zaal. Mooie resultaten, daar niet van, maar zijn hele carrière liep hij in de schaduw van Fons Brydenbach. Het werd een frustratie, die hij nu probeert om te buigen als coach van zijn kinderen: zij moeten meer kansen krijgen dan hij destijds kreeg.


Debiel

We hebben afgesproken in de taverne van het Fallonstadion in Woluwe, de Belgische thuishaven van de Borlées, maar die blijkt gesloten. We stappen dan maar in de sponsorauto (een BMW uit de X-serie) en rijden het korte eindje naar het Woluwe Shopping Center, waar gelukkig wél een brasserie open is. We hebben nog maar net een tafeltje gekozen als de ober ons komt melden dat de drankjes op kosten van het huis zijn. 'Mijnheer Borlée, u bent hier vorige week toch met uw zonen komen eten? De baas heeft me nadien uitdrukkelijk gevraagd om u de volgende keer een gratis consumptie aan te bieden.'

Borlée «Mijn zonen zijn hier in Woluwe immens populair. Tijdens het komende WK worden hun wedstrijden op groot scherm getoond. En daar komt een massa jongeren op af, zeker weten!»

HUMO Iedereen die u kent, is het erover eens: uw taak als coach, zowel van uw kinderen als van het nationale 4 x 400 meter-mannenteam, gaat veel verder dan trainingsschema's uitwerken en langs de kant aanmoedigingen roepen.

Borlée «Ik beschouw het als mijn belangrijkste taak om licht te brengen, om dromen te creëren.

 »Kijk. In vergelijking met de jaren tachtig, toen ik zelf liep, is het niveau van de internationale atletiek geweldig gestegen. Fons Brydenbach heeft ooit 45.04 gelopen op de 400 meter (Brydenbach werd Europees kampioen en werd één keer vierde en één keer vijfde op de Olympische Spelen, red.). Toen was dat een Belgisch record; nu haal je met die chrono in het beste geval de halve finales van een groot toernooi. Als Kevin en Jonathan volgend jaar op de Spelen van Londen de finale willen halen - laat staan als ze een medaille willen pakken - dan moeten ze vlotjes 44.50 kunnen draaien. Daarvoor moeten ze nog drie, vier tienden van een seconde sneller lopen dan nu. Op dat niveau is dat een enorme kloof. Dat kán, maar alleen als je honderd procent professioneel werkt.

 »Vandaar dat ik meteen ja heb gezegd toen Jonathan en Kevin in 2009 een uitnodiging kregen om te komen sporten aan Florida State University in Amerika. België was te klein voor hen geworden.»

Lees het volledige interview in Humo 3702 van dinsdag 16 augustus.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven