'MasterChef': met Ivan Heylen naar de finale

Nu hij op vtm de finaleweek aansnijdt, blikt hij terug op zijn deelname aan de populaire kookwedstrijd, en vertelt hij in geuren en kleuren hoe hij juryduo Wout Bru en Jean-Paul Perez finaal van de sokken hoopt te slaan.

"'Ik ben een prutser. Ik smeek u: stuur mij naar huis'"

Onlangs, tijdens een privéconcert in een seksclub in Breda, zag ik halfnaakte dames gerookte paling eten zoals wij maatjes tot ons nemen: met de staart tussen duim en wijsvinger. 'Gerookte paling: dát wordt mijn voorgerecht als ik de finale van 'MasterChef' haal,' dacht ik. Het dessert moest smeuïg zijn, dus dat zou een moelleux au chocolat worden, met Jack Daniel's en Cohiba-sigaren toe. En het hoofdgerecht: uiteraard gepeperde angus met pikante wijnsaus, hete krielaardappelen, snippers bladpeterselie en pickles met basilicum.

 Een vechtersbaas ben ik nooit geweest, het is lang geleden dat ik nog eens gevaarlijk was, maar in 'MasterChef' wás ik gevaarlijk. De eerste keer dat ik Wout Bru en Jean-Paul Perez voor mij zag staan, kreeg ik al het kat-en-hondgevoel. Instinctief wist ik dat Perez me niet zou mogen. 'Zo'n non-conformist past niet in onze keuken,' moet hij gedacht hebben. Bijgevolg heb ik meer creativiteit moeten gebruiken om hem te ontwijken dan om te koken.

De kwartfinale

Van Gogh op het bord

In mijn kwartfinale, in de derde week van juli, nam ik het op tegen Showbizz Bart, Caroline Maes, Carl Huybrechts, Tatiana Silva en Désiré Naessens. En meteen kwam het tot een clash met Jean-Paul Perez. 'Uw gerecht is bruut, ordeloos en hoekig, en het heeft een verwarrende dressing,' oordeelde JP. 'Met die krachtige kleuren lijkt het meer op een schilderij dan op een gerecht. Die prachtige kreeft hebt u in kleine stukjes gehakt. En de absint van 75 graden snijdt door mijn keel. U bent misschien een artiest en u hebt een beetje smaakvermogen, maar...' - 'Precies het effect dat ik wilde bereiken!' onderbrak ik hem. 'Mijn gerecht is mannelijk ruw, vrouwelijk mooi en brandt op de tong. Wonderlijk dat u correct beschrijft hoe ik een schilderij van Vincent van Gogh heb getransformeerd naar een simpel keukenbord. U bent een groot redenaar, en een geniaal culinair expert. Vanaf nu zal ik u professor noemen. Mag ik?'

 Maandagmorgen zes uur, en iedereen was druk bezig in een koude loods van Tour & Taxis in Brussel. Sterreporter Désiré Naessens bereidde kalfsniertjes in wijnsaus. Openen met niertjes? Dat is problemen zoeken. Désirés niertjes waren iets te droog, zijn saus te scherp en de aardappels zilt. 's Middags mocht hij herkansen met koude groentesoep, maar het was zijn dagje niet: hij vergat de gazpacho door een zeef te gieten. Onvergeeflijk, oordeelde JP. Een zware fout, erger dan die van Showbizz Bart (koelde zijn soep niet op ijs), Tatiana (mixte een complete rode peper door haar soep) of Caroline (de hare smaakte naar pompwater).
 Ik zei nog tegen Désiré, die een goede vriend is: 'Je kúnt er vandaag niet uitvliegen, Dees: Tatjana haar soep is pure peper en die van Caroline smaakt naar pompwater. Eén van die twee zal vertrekken.' Maar die twee wijven mochten blijven, en hij niet. Ook in de keuken zijn tieten belangrijk.

 Zelf had ik de kwalificatietest ontweken door 's morgens met mijn colasaus de hoofdproef te winnen. Cola is niet populair in de wereld van chique keukenchefs, maar met koriander, oregano, vitamine C-poeder (!), sjalotjes, ajuin, look, cognac, room en nauwelijks gebakken tonijn in boerenboter is het een feestmaal. JP gruwde ervan, maar ik versloeg met verve het traditionele maar wat ordinaire Congolese gerecht van Carl Huybrechts met rijst, gebakken banaan en kip. Carl: 'We hebben allebei iets bereid wat de jury niet kende, ze konden ons met niemand vergelijken, we hadden allebei kunnen winnen.' Gelijk had hij - maar mijn colasaus had méér gelijk dan zijn Congolese kip.

Lees het volledige artikel in Humo 3702 van dinsdag 16 augustus.