Wat ruist dáár door het struikgewas: Onze Man wordt naaktloper

© Thomas LegrÚve

Maar ook in eigen land zijn er - clandestien weliswaar - mogelijkheden om met de broek uit en de fluit vooruit door het land te wandelen.

"'De wind langs je bloot gat voelen strelen: zalig!'"

Voor we aan onze tocht beginnen, slaan we wat proviand in bij de plaatselijke supermarkt. Aan de kassierster vraag ik met gedempte stem of zij misschien weet waar de Nacktwanderweg precies begint. Ze kijkt me wat verbaasd aan, en dan word ik het lijdend voorwerp van een gênante sketch. Ze wendt haar hoofd van me af, en nog voor ik in het Duits kan stamelen dat we de weg wel zullen vinden, roept ze met luide stem naar haar collega van de charcuterie of zij misschien weet waar die naturistenwandeling ook alweer begint. Plots voel ik vanuit alle rayons ogen mijn richting uitkijken. Ik voel me betrapt en ontmaskerd: een naaktwandelaar in vermomming! De vrouw van de charcuterie komt achter haar toog vandaan en neemt me mee naar buiten. 'Ik zal het je tonen, het is niet ver. De brug over en dan de eerste straat rechts, die rij je uit en dan kom je aan het stuwmeer. Daar begint de wandeling.' Of ze de wandeling zelf al eens geprobeerd heeft, probeer ik nog. 'Nee, in Wippra zijn er geen naturisten,' klinkt het afgemeten. Als ze terug naar haar vleeswaren beent, hoor ik collectief sardonisch gelach. Vijf minuten in Wippra en ik ben al de risee. En ik ben nog niet eens naakt.

We besluiten niet flauw te doen en nemen geen kleren mee voor onderweg. Zelfs geen regenjas, ook al lijkt het wolkendek vandaag weinig clementie te tonen voor twee naakte zielen in het midden van een Duits bos. Als een volleerd naaktrecreant steek ik zelfs mijn sokken en schoenen in mijn rugzak. Ik start blootsvoets!

En dan beginnen we. Ik laveer tussen brandnetels en distels. De regen van de voorbije dagen heeft het bospad omgevormd in een uitgestrekte modderstrook. De aanraking van mijn zool met die zompige ondergrond heeft iets sensueels, een soort glijmiddel voor de voet. Het nadeel: ik heb minder grip. In mijn hoofd ontvouwt zich een rampscenario. Ik zie mezelf uitglijden en ongelukkig neerkomen op een rechtopstaande dennenappel. Zou dat wel erkend worden als arbeidsongeval? En zou ik op de redactie ooit nog serieus genomen worden, mocht dat überhaupt al tot de mogelijkheden behoren? Ik haal mijn sokken en schoenen toch maar weer uit mijn rugzak.

Intussen krijgt de zwaartekracht onder mijn buikgordel vrij spel. Ik had nooit gedacht te zullen ervaren wat een rijkelijk voorziene vrouw voelt als ze zonder sportbeha over een boswegel hobbelt, maar volgens mij komt dit aardig in de buurt.

Na een halfuur stappen komen we op een kruising, met recht voor ons een meer. Thomas zegt dat we links moeten, ik zweer bij rechts. Het moet een vreemd gezicht zijn voor een toevallige passant: twee naakte mannen die kibbelen over de juiste weg. Ik vertrouw op de intuïtie van mijn metgezel. Hij blijkt gelijk te hebben.

Langs het meer zie ik iets verderop twee vissers aan de oever zitten. Gekleed en al! Ik wil hen een paar vragen stellen - ik ben hier uiteindelijk als reporter - maar om hen te bereiken moet ik het naaktpad verlaten. Het blijkt een behoorlijke psychologische drempel. Met schroom benader ik het vissende koppel, mijn rugzak als een soort schaamlap tussen ons in. Richard en Rosa Morgenstern - man en vrouw - merken mijn ongemak op en stellen me meteen gerust. 'Dit was in DDR-tijden al een naaktstrand, wij zijn heel wat gewend. Geregeld zien we hier groepen van wel 20 naakte mensen voorbijstappen, en er komen hier ook geregeld naakte mountainbikers. Je went er snel aan. We hebben er ook nog nooit last mee gehad. Die mensen komen hier gewoon om naakt te zijn. Niets méér.' Of ze nooit zelf in de verleiding zijn gekomen om hun kleren even aan de haak te hangen? Gedecideerd luidt hun antwoord: 'Nee, nee, wij komen hier enkel voor de snoeken en de karpers.'

Het weer leent zich er niet meteen toe, maar voor het totaalpakket besluit ik toch even te skinnydippen in het meer. Thomas blijft aan de kant: hij is bang dat een snoek in zijn dobberende lid een smakelijke worm ziet en een pijnlijke vergissing maakt. Fotografen, het blijven watjes.

Lees het volledige interview in Humo 3703 van dinsdag 23 augustus 2011.