Humo sprak met Karel De Gucht

© Thomas LegrÚve

Om af te rekenen, is de bedoeling, maar zijn kaart wordt tot driemaal toe uit de rondwandelende geldautomaat gespuwd. Een normaal mens is dan even uit zijn lood geslagen; niet zo De Gucht. 'Ik ben failliet,' zucht hij tegen de serveerster. Het meisje, veel meer ad rem dan ze had willen zijn, kleurt bloedrood zodra ze haar eigen repliek hoort: 'Meneer, als u failliet bent, dan zijn wij het allemaal.'

"'We zijn dit land naar de kloten aan het helpen'"

Laat dat nu net het onderwerp van gesprek zijn, deze namiddag, ergens in de schaduw van het onvermijdelijke Berlare: het dreigende failliet van de eurozone. Tenminste, dat was het idee, maar De Gucht, laverend tussen schuldencrisis en ratingverlaging, en ook en vooral bevrijd van het juk van de partij, zal drie uur lang elke zijweg richting België opzoeken. Onverbloemd. En heel erg boos om het partijpolitieke imbroglio dat zich nu al zestien maanden op onze stoep afspeelt. Hij is net terug uit vakantie, ergens in Toscane, ver weg van de financiële miserie die de Europese zomer domineerde.

Enkele quotes van Karel De Gucht

• «Het fundamentele probleem is inderdaad dat Europa al een aantal jaar een té kleine economische groei heeft. Maar de kosten dalen niet als de economie stagneert. Integendeel: die stijgen alleen maar, omdat de leningen dan duurder worden.»

• «De eurozone zal niet uit elkaar vallen, daar ben ik van overtuigd. De economische prijs voor zo'n uitstap is niet in te schatten: daar durft niemand aan te beginnen. Europa blijft niet overeind zonder de euro, dat weet iedereen. Zelfs de markten en de speculanten hebben dat intussen begrepen. Stel je maar eens voor dat we deze crisis moesten doorspartelen met allemaal verschillende munten. Dan was het pas een debacle geweest, op alle fronten. Op dat vlak heeft de euro zijn efficiëntie meer dan bewezen. Maar we moeten daar ook niet flauw over doen: in veel landen zal er de komende jaren rigoureus bespaard moeten worden.»

• «Ik vind de sociale zekerheid essentieel, maar dan enkel die sociale zekerheid die zich richt op de echte behoeften. Ik durf bijvoorbeeld ook te zeggen dat er volgens mij te veel gehandicapten zijn in België. De échte invaliden zijn daar de dupe van, want die krijgen daardoor te weinig geld. Er zijn veel mensen die een invalidenuitkering krijgen terwijl ze perfect zouden kunnen werken. Als ik met mijn rug, die met haken en ogen aan elkaar hangt, in zo'n screeningmechanisme beland, word ik gegarandeerd voor 75% arbeidsongeschikt verklaard.»

• «Hoe zou u nu willen dat ik hier de positivo uithang als ik vaststel dat we er na 16 maanden, in één van de rijkste landen ter wereld, nog altijd niet in geslaagd zijn om een regering te vormen? Wat wilt u dan dat ik zeg? Dat is toch geen normale situatie. En dan hoor ik, na anderhalf jaar palaveren en ruziemaken, partijvoorzitters zeggen: 'Oké, wij zijn bereid om te praten, maar voor we over de economische problemen beginnen, moet BHV worden opgelost. Anders beginnen we er zelfs niet aan.' Wat zijn dat voor onnozele spelletjes?»

• «Ik doe 35 jaar aan politiek, ik ben ontzettend triest over wat er met dit land gebeurt. Als ik nu niet fundamenteel gefrustreerd en gedegouteerd zou zijn door wat zich hier afspeelt, waarom heb ik dan 35 jaar aan politiek gedaan? Je kunt met dit land echt veel doen. In volle politieke crisis heeft België het voorzitterschap van de Europese Unie op zich genomen, en iedereen is het erover eens dat België dat schitterend heeft gedaan. We kunnen het, hoor. Daarom is het zó spijtig dat we dit land naar de kloten aan het helpen zijn.»

Het volledige artikel leest u in Humo 3703 van dinsdag 23 augustus 2011.