Cherchez La Femme: Lucile Fol (45), mevrouw Frank Vercauteren

© johan jacobs

De nieuwe coach van Al Jazira is niet boos. Luciles hoofd loopt een beetje over, en dat begrijpt hij: ze heeft zijn bagage vierklauwens naar het Midden-Oosten moeten nasturen, is zijn wagen moeten gaan ophalen bij zijn oude club in Genk, is bij de boekhouder langs geweest... Een soep gewoon. Wat hebben de kranten geschreven, wil hij nog weten. 'Ça va, niks overdreven negatiefs.' Frank Vercauteren, de man die zelf zegt dat het hem al jaren niet meer raakt wat de gazetten schrijven, is gerustgesteld.

"'Het is een raar manneke'"

• Lucile Fol «Hij zat daarmee, ja. De dingen zijn niet gelopen zoals hij het zelf had gewild, en hij was toch een beetje bang voor de reacties.

  »Hij had liever op een mooiere manier afscheid genomen. Hij had zijn mama nog eens willen zien, zijn kinderen... Toen hij naar Tel Aviv vertrok (voor de Europese heenwedstrijd van Genk tegen Maccabi Haifa, red.) had hij één kostuum, drie onderbroeken en drie paar kousen mee: hij ging ervan uit dat hij nog naar België terug kon. We hadden hier zelfs een afscheidsfeestje voor de vrienden gepland. Het liefst was hij nog tot de terugwedstrijd tegen Maccabi bij Genk gebleven, maar het kon niet. Dat hij zo in allerijl op de luchthaven afscheid heeft moeten nemen van spelers en staf, daar had hij het heel moeilijk mee. Hij zal dat niet hebben laten merken, maar het deed hem pijn dat het zo moest.»

• HUMO Was hij blij toen Al Jazira zich aandiende?

  Fol «Heel blij. Hij wil eigenlijk al jaren eens in het buitenland aan de slag, en hij vond het ook het goede moment om bij Genk weg te gaan.»

  HUMO Hoezo? Je zei net dat hij er zo graag was.

  Fol «Net daarom. Hij kon er onmogelijk beter doen dan vorig seizoen. En dan weet je wat je te wachten staat: daar word je vroeg of laat op gepakt, door de pers of door het bestuur. Je kan beter afscheid nemen op een hoogtepunt.»

• HUMO Toen Frank zei dat geld niet de enige reden was om naar Al Jazira te verhuizen, zei hij: 'Er zijn er nog andere' - meervoud. Jij hebt er nu één genoemd: hij was bij Genk op zijn hoogtepunt.

  Fol «Ik heb er eigenlijk al twee genoemd: dat hij al lang eens in het buitenland aan de slag wou, speelde ook mee. Eens de sleur doorbreken, gewoon zijn zin doen, niet aan verwachtingen moeten voldoen. Hij is 55, hij heeft al redelijk wat bewezen - hij wou eens aan zichzelf denken, iets nieuws doen.

  »Eerlijk gezegd denk ik niet dat we hem in België nog snel terugzien als trainer. Ik heb het gevoel dat hij het hier een beetje heeft gehad. Als het hem lukt, is hij nu voor een paar jaar in het buitenland aan de slag. Allez: dat dénk ik, want zelf zegt hij dat nooit met zoveel woorden.

  »Een derde reden om weg te gaan, is dat hij meer tijd voor ons tweeën wil. Het klinkt erg raar, naar de andere kant van de wereld vertrekken om meer bij je vrouw te kunnen zijn, maar dat speelt zeker mee. Dat wéét ik. Hij hoopt dat hij het daar iets rustiger aan kan doen dan in België. Ze trainen daar 's ochtends heel vroeg en 's avonds laat: de hele dag ligt er open. Dan zouden we samen dingen kunnen doen. En als de kinderen er op vakantie komen, zal hij daar ook meer tijd voor ze hebben dan hij hier in België had.»

• HUMO Maar je hebt nog niet eens beslist of je wel mee verhuist.

  Fol «Neen. Mijn jongste zoon zit in zijn laatste jaar humaniora, en die kan dat beter hier afmaken. We gaan wel informeren of het ginder ook zou kunnen, maar ik denk niet dat hij dat ziet zitten. Nu, op zich kan hij wel in België blijven: 't is maar voor negen maanden, en tijdens de schoolvakanties kunnen hij en de andere kinderen (Vercauteren heeft vier zonen, Fol twee, allebei uit een vorig huwelijk, red.) overvliegen. En zelf zou ik zorgen dat ik zeker tijdens de examens hier ben.

  »Maar er is ook mijn job. Ik werk al twintig jaar voor dezelfde firma - ik ben verkoopster van cosmeticaproducten - ik doe mijn werk doodgraag en ik heb moeite om daar zomaar afscheid van te nemen. Maar het zal niet anders kunnen, vrees ik. Alleen: ik weet niet of ik wel zonder een job kán leven. En het is een risico: voor hetzelfde geld vliegt Frank daar na drie maanden buiten en mag ik iets anders gaan zoeken, terwijl ik net zo'n leuke job had. Nu: hij verplicht me tot niets. Ik mag mijn zin doen.»

• HUMO Wat vond je van dat wereldje toen je er als 33-jarige vrouw in verzeild raakte?

  Fol «Kijk: op dit moment snap ik perfect waarom Frank soms zo weinig zegt tijdens een interview (lacht). Hoe moet ik het zeggen? Ik zag veel hypocrisie. En ik zag hoe geld heel veel kapotmaakte. Als leek denk je dat het in de eerste plaats om de sport gaat, maar dat is niet zo. Niet iedereen in zo'n clubbestuur wil per se het beste voor de ploeg. De clubkas of de persoonlijke portefeuille gaan vaak voor. In plaats van de beste speler te kopen, nemen ze de speler aan wie ze het meeste kunnen verdienen. En de trainer moet het daarmee doen.»