'Het goddelijke monster': Deschryver in Devynck

Het verhaal van 'Het goddelijke monster' is u wellicht bekend: tijdens een jachtpartij in de Provence ziet Katrien Deschryver haar man per abuis voor een wild zwijn aan. Ze schiet hem een lading grove korrel door de kanis, en licht daarmee het deksel van de ruftende beerput van haar familie, een bank- en tapijtendynastie uit het zuiden van West-Vlaanderen. Wat volgt is een superieure soap over eeuwig vuile handen, en de bekrompen darkroom die België heet.

"'Iemand graag zien is niet moeilijk. Maar met iemand samenleven: my god!'"

Enkele quotes

• HUMO Katrien Deschryver, jouw personage, is tegelijk oogappel en kreng. Goddelijk en monsterachtig. Fee en feeks. Ga er maar aanstaan.

  Devynck «Zo wordt ze omschreven in het boek, maar dat was me te abstract: ik moest er natuurlijk wél een levend wezen van maken. Ik had meer aan wat Tom altijd zegt: Katrien Deschryver doet dienst als spiegel voor haar omgeving. Alles overkomt haar, zelf zegt of doet ze heel weinig. Ik had het daar aanvankelijk moeilijk mee. Dacht: waarom reagéért die trien nu niet? Ze krijgt constant de zwartepiet toegeschoven: waarom heeft ze niet de onwaarschijnlijke urge om zichzelf te verdedigen? In tien afleveringen heb ik welgeteld twee gesproken scènes.»

• HUMO Heb je voor 'Het goddelijke monster' ver moeten zoeken?

  Devynck «Néé. Dat boek is zó herkenbaar. Schuld en boete: kan het klassieker? Die oer-Vlaamse werkethiek van 'Zwijg en doe voort' - wie kent dat niet? En dan die passages waarin Katrien beschreven wordt als kindvrouwtje: ik herkende die innerlijke worsteling meteen. Ze vindt zichzelf helemaal niet zo mooi, eerder lomp en onhandig.»

• HUMO 'Het goddelijke monster' kan prat gaan op een primeur: dit wordt de eerste nationaal verstrekte fictiereeks in het West-Vlaams. Jij bent opgegroeid in Knokke; is dit de eerste keer dat je je eigen moedertaal te gelde kon maken?
  Devynck «Maar ik héb ze niet te gelde gemaakt! Mijn dialect is Noord-West-Vlaams, en dat is heel anders dan wat ze spreken in de streek rond Kortrijk - want daar speelt 'Het goddelijke monster' zich grotendeels af.»

  HUMO Ik heb de eerste aflevering gezien en...

  Devynck «Ai, nu komt het!»

  HUMO Bepaald niet alle acteurs hebben zich het West-Vlaams foutloos of zelfs maar geloofwaardig eigen gemaakt. Toch schep ik er genoegen in 'mijn' dialect als steunbeer van een goede fictiereeks ingezet te zien. Geen idee waar dát plots vandaan komt, trouwens.

  Devynck «Blij dat je het zegt, want ik wéét dat we kritiek mogen verwachten. Van West-Vlamingen die vinden dat we 'hun' taal mismeesterd hebben. Dat zit er zwaar aan te komen (lacht). De mens wil zijn eigenheid bewaken, hè: ''t Is van mien, en gie doet da nie goèd. Da's entwa da'kik kunne en gie niet.' Ik snap dat wel, maar voor sommige acteurs was dat West-Vlaams echt Chinees. Die hebben zich er puur fonetisch doorheen moeten spartelen.»

• HUMO Het motto van 'Het goddelijke monster' is: 'Ieder beest bidt op zijn manier.' Wat is jouw manier?

  Devynck «Ik merk dat schilderen, en de onthechting die erbij komt kijken, soms behoorlijk dicht bij bidden komt. Schilderen dus, en: met de auto rijden. In beweging zijn! Ik kan niet uitleggen waarom, maar achter het stuur krijg ik de meeste ideeën. En als ik ergens mee zit, kom ik er meestal wel uit als ik een eindje ga rijden. Dat heeft te maken met een gevoel van vrijheid. Met mijn eerste pree heb ik meteen een auto gekocht: giga-gelukkig was ik. Het idee: 'Hiermee kan ik overal naartoe. Niemand houdt me tegen!' En dat is nooit meer voorbijgegaan. Dat fysieke gevoel van vrijheid zal dan wel overslaan op de geest, zeker?»

Het goddelijke monster
Eén | zondag 4 september | 21.20u.

Lees het volledige interview in Humo 3704 van dinsdag 30 augustus 2011.