9/11, 10 jaar later: het verhaal van Patrice Braut

© belga

Het is het huis van Michel en Paola Braut, de Belgo-Italiaanse ouders van Patrice Braut, één van de 2.996 slachtoffers van nine eleven, met als bijkomende en bedenkelijke onderscheiding: het enige Belgische slachtoffer. Patrice was eind jaren 90 één van die hemelbestormers die Manhattan sinds jaar en dag overbevolken, op zoek naar zijn American Dream. Zeer succesvol, tot grote trots van zijn ouders: 'Hij klom elk jaar een verdieping,' klinkt het ongewild wrang. Hoger dan verdieping 97 zou hij nooit reiken - drie verdiepingen boven de eindbestemming van vlucht 175.

"'Ik zie geen toren, geen vliegtuig. Ik zie alleen mijn jongen branden, op de 97ste verdieping'"

HUMO Wat herinnert u zich nog van 11 september 2001?

VADER «Elk woord, elk beeld, elk detail. Alles eigenlijk.»

MOEDER «Ik zat op de trein naar Brussel. Ik was op de terugweg uit Frankrijk, van de begrafenis van mijn tante. Mijn gsm deed het niet, dus Michel kon me niet bereiken. Ik wist van niks. Plots hoorde ik mensen iets zeggen over een aanslag in New York. Het was in het Engels, ik verstond er niks van, maar met horten en stoten ben ik toch te weten gekomen dat de twee torens van het World Trade Center waren ingestort. Ik ben beginnen te krijsen in de trein. 'Mon fils est dedans, mon fils est dedans!' Ik heb het waarschijnlijk honderd keer gezegd. Op het perron in Brussel ben ik in elkaar gezakt. Ik ben wakker geworden op de spoedafdeling.»/p>

VADER «Ik zat thuis, ik heb alles gezien op tv. Live. Uitgerekend op het moment dat ik de televisie aanzette, boorde het tweede toestel zich door de zuidelijke toren. Dat was Patrice zijn toren, ik zag het meteen aan die grote antenne op het dak. Een paar minuten later hoorde ik dat het vliegtuig zich op de 94ste verdieping door de toren had geboord. Ik wist dat onze zoon geen schijn van kans maakte. Hij werkte drie verdiepingen hoger. Zo'n toestel is een meter of 10 breed: alles wat vijf verdiepingen onder en boven die 94ste verdieping ligt, is in één klap weggevaagd. Op televisie zag ik de explosies en de vuurbollen. Het was één waanzinnig inferno, alles en iedereen is meteen verbrand. »Patrice heeft nooit beseft wat er gebeurd is. Dat hoop ik toch. Er werkten 58 mensen op zijn verdieping; van die 58 zijn er achteraf maar 18 geïdentificeerd. Dan weet je genoeg.»

MOEDER «Als ik nu die beelden terugzie... Ik kan ze nauwelijks bekijken, ik wend altijd mijn hoofd af. Ik zie nog altijd geen torens en geen vliegtuigen. Ik zie alleen maar die 97ste verdieping, waar mijn jongen levend aan het verbranden is. Eigenlijk wil ik zo weinig mogelijk details kennen.»

VADER «Achteraf heb ik de plannen van het gebouw te zien gekregen. Daarop was de vliegroute minutieus uitgetekend, en de plaats waar het vliegtuig zich in de toren had geboord, was omcirkeld. Dat maakte het allemaal zo echt, nóg echter en nóg scherper dan op televisie. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren, telkens als ik naar die plannen keek.»

HUMO Er is achteraf nooit enig spoor van uw zoon teruggevonden?

VADER «Niks. Helemaal niks. (Zwijgt) Maar we geven de moed niet op. Ze zijn nog altijd bezig met de identificatie van honderden lichaamsdelen die ze hebben teruggevonden. Meer dan 40% van de lichamen is nog altijd niet geïdentificeerd. Kunt u zich daar een voorstelling bij maken? 40 procent! Misschien ligt daar een heel klein stukje van Patrice tussen.»

MOEDER «Ik wil niet sterven voor ik zeker weet dat ze zijn gestopt met zoeken. Het besef dat ze nog een stukje van mijn kind kunnen terugvinden als ik er niet meer ben... Daar ben ik doodsbang voor. Dan zou ik het gevoel hebben dat ik hem in de steek heb gelaten. Ik weet dat het absurd klinkt, maar zo voel ik het aan. Ik móét er zijn als er ooit een stukje van hem terugkeert. »We hebben mensen leren kennen die al drie keer hun zoon hebben begraven. Telkens als er een stukje wordt gevonden, organiseren ze een nieuwe begrafenis. Een stukje arm, een stukje been... En telkens opnieuw zijn ze zielsgelukkig dat hun kind een béétje meer terug is.»

HUMO Vergeef me mijn vraag, maar kun je iemand drie keer begraven?

VADER «Wij zouden dat niet doen, denk ik. Als ze iets van Patrice terugvinden, zullen we wachten tot de opzoekingen definitief voorbij zijn. Pas dan weten we dat we op niks meer moeten hopen.»

MOEDER «Ze zullen niet lang meer blijven zoeken. Drie jaar geleden zeiden ze dat ze nog twee jaar zouden doorgaan. Ik ben bang dat we straks op 11 september te horen krijgen dat het definitief gedaan is. Elk jaar zijn we naar de herdenkingen gegaan, in de hoop dat we zouden te horen krijgen dat ze een stukje DNA van Patrice hadden teruggevonden. Op den duur was dat de belangrijkste reden om te gaan.»

VADER «En om zijn naam te horen. Elk jaar worden de namen van alle slachtoffers voorgelezen. We móéten zijn naam horen. Dat is onze manier om tegen Patrice te zeggen: 'We zijn er, jongen, we zijn je niet vergeten.'»

Het volledige artikel leest u in Humo 3704 van dinsdag 30 augustus 2011.

• De aanslagen van 9/11: bekijk de fotospecial!

• Loose Change, final edition