Gehandicapten en seks: hoe doen ze het toch?

© Jelle Vermeersch

• Kris, woonbegeleider van Sammy, werkzaam in de gehandicaptenvoorziening Pegode «In het echt loopt het wel niet helemaal zo makkelijk als het in de film wordt voorgesteld. Je vindt niet zomaar vrouwen - of mannen - die erin gespecialiseerd zijn, of die het zelfs maar gewend zijn, om om te gaan met mensen met serieuze beperkingen.»

  Joris, werkzaam bij Pegode en vzw Aditi «Daarom hebben begeleiders van verschillende voorzieningen voor mensen met beperkingen in Vlaanderen nu Aditi opgericht, een vzw die onder meer bemiddelt bij seksuele dienstverlening aan gehandicapten. Wij leiden gespecialiseerde dienstverleensters op, en we werken ook samen met sommige escortbureaus.»

  "'Natúúrlijk willen wij seks. Ook al zien we niks, of zitten we in een kar'"

• Michel Van Wambeke «Tot voor kort had ik gewoon een vriendin. Mijn leven is wat dat betreft niet zo anders dan dat van mijn vrienden. Afgezien van de onenightstands dan: die overkomen me niet. Dat zit 'm in het gebrek aan oogcontact, denk ik. Als ik op café met een meisje praat, zeg ik nooit meteen iets over mijn slechte zicht.

  »Dan probeer ik mijn blik te richten, maar ik val meestal door de mand: of het meisje denkt vanwege mijn dwalende ogen dat ik strontzat ben, of ik richt mijn blik net te laag, en dan denkt ze dat ik naar haar borsten zit te kijken en moet ik een woedeaanval trotseren (lacht).

  »Ik denk wel dat het helpt dat ik heel verbaal ben - of geworden ben. Waarschijnlijk toch uit een reflex om iets te compenseren.»

• Wim «Ik heb niet altijd zo kordaat gebabbeld als nu. Een vriend zei eens: 'Weet je wat het probleem is met jou? Jij hebt een minderwaardigheidscomplex.' Ik heb kansen gekregen, ben naar scholen geweest, heb daar ook veel opgestoken, maar ik kan me niet één onderwijsinstelling herinneren die mensen met een handicap leert om hun eigen lichaam mooi te vinden. Ik ben daar ook nog niet helemaal, maar ik ben toch al een flinke berg over. En dat is voor negenennegentig komma negen procent de verdienste van die meisjes van de escort.»
• Begeleider Joris «Ja. Dat is het grote verschil. Onze dienstverleensters zijn specifiek bezig met mensen met beperkingen, en daar krijgen ze ook vorming in. Hef- en tiltechnieken bijvoorbeeld, en andere informatie die in de reguliere sector niet meteen voorhanden is.»
• Sofie «Ik las een artikel over iemand die daar werkte, en die vertelde hoe het was om mensen die ziek of gehandicapt zijn op die manier te helpen. Dat raakte me zo. 'Wauw,' dacht ik. 'Als je iemand dát kan geven, iemand die dat nooit gewoon eens krijgt.' Want je geeft niet alleen seks, maar ook intimiteit, warmte en knuffels. Ik heb mijn hart gevolgd. Ik had helemaal geen ervaring op dat gebied. Ik was gewoon huismoeder, maar mijn kinderen werden groot en hadden me minder nodig.»
• Sammy «Als ik zo'n meisje laat komen, dan praat ik en ik geniet. En als ik dan ga slapen, dan geniet ik eerst nog wat na, en dan slaap ik in als een rozeke. En de volgende ochtend sta ik op met het gevoel: 'Verdomme! ik heb weer goesting om door te gaan.'»

Bekijk de trailer van Hasta La Vista!

Het volledige artikel leest u op dinsdag 13 september in Humo 3706/37.