Ronald Janssen en de vrouwen

Sinds het begin van zijn carrière als verkrachter was hij er altijd in geslaagd om die twee werelden gescheiden te houden. Maar op 20 november 2005 kwamen ze brutaal met elkaar in botsing. Die dag werd zijn vrouw, de moeder van zijn kinderen, het slachtoffer van zijn seksuele agressie.

Het proces-verbaal dat Natalie B. op 1 december 2005 liet opstellen door de politie van Herk-de-Stad liegt er niet om. Behalve een stevig pak slaag meldde Natalie B. dat zij door haar man was verkracht. In het proces staat het zo: 'Mogelijk is het slachtoffer verdoofd met Trazolan (een antidepressivum dat ook als slaapmiddel wordt gebruikt) en hierna verkracht.' Ze was zelfs bijna gewurgd: Janssen had een washandje in haar mond gestoken en haar neus dichtgeknepen, zodat ze nog amper kon ademen. En: 'Tijdens de feiten heeft de vrouw gemerkt dat er touwen en plastic sluitstrips op de grond lagen.'

Janssen is over deze feiten verhoord door de politie van Herk-de-Stad. Hij gaf toe dat hij zijn vrouw had geslagen, maar zei dat de seks met wederzijdse toestemming plaatsvond - 'om een ruzie bij te leggen'. Het is niet duidelijk of de politie bij hem thuis vaststellingen is gaan doen na deze toch wel forse beschuldigingen.

Opmerkelijk is wel dat hij nooit is veroordeeld voor deze feiten. Ergens halverwege 2008 - toen de zoektocht naar de moordenaar van Annick Van Uytsel volop bezig was - werd hij door de correctionele rechtbank in Hasselt vrijgesproken voor verkrachting.

Of misschien is dat níét zo opmerkelijk. Ronald Janssen bekende na zijn arrestatie een twintigtal verkrachtingen en pogingen tot verkrachting. Tot op dit moment is hij nooit voor één enkel zedendelict veroordeeld.

Het goede in de mens

Als jonge man was Ronald Janssen, een groene jongen van het Limburgse platteland, geen versierder. Het contact met het andere geslacht verliep zelfs moeizaam. Op kot in Hasselt en Leuven, waar hij studeerde voor technisch ingenieur, werd hij zelden met meisjes gesignaleerd.

In Humo 3670 vertelde een studiegenoot van toen: 'In het gezelschap van een meisje hebben we Ronald nooit gezien. Ik heb hem nooit op een vrouw weten toestappen om kennis te maken of haar te versieren. Was hij geremd? Schuchter? Terughoudend? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat je, als je een beetje ondernemend bent, in een studentenstad als Leuven makkelijk contact legt - er is gelegenheid zat om vrouwen te ontmoeten.'

Het betekent daarom niet dat vrouwen geen deel uitmaakten van zijn leefwereld, zei de studiegenoot nog. Als hij met kameraden op stap ging, kon hij niet over hen zwijgen. De ene seksuele toespeling na de andere rolde uit zijn mond, de ene al vrouwonvriendelijker dan de andere. 'Het was nogal extreem, maar het was er tegelijk zo ver over dat we het weer grappig vonden. We moesten er hard om lachen, je weet hoe dat gaat: jongens onder elkaar.'

Maar zelfs de schuchterste jongens hoeven niet te wanhopen. In 1993 maakte Ronald Janssen kennis met Natalie B., net als een studente technisch ingenieur, maar enkele jaren jonger. De twee begonnen een relatie, trouwden en kregen twee kinderen. In 2000 verhuisde het koppel naar Loksbergen - voor háár carrière.

Het volledige artikel leest u in Humo 3707 van dinsdag 20 september 2011.