Bekende Vlamingen over hun studententijd

Slaagden ze met de vingers in de neus of was het een kwestie van bloed, zweet en tranen? Gingen ze altijd trouw naar de les of werden ze elke ochtend wakker in de goot? Hadden ook zij toen foute kapsels? En misten ze hun mama?

"'Pasta met ketchup'"

Otto-Jan Ham over zijn studententijd: film (Brussel), journalistiek (Gent)

Otto-Jan Ham «Na de middelbare school ging ik film studeren in Brussel, maar die opleiding was supertechnisch: ik kwam uit de kunsthumaniora, en opeens kreeg ik vakken als elektriciteit, audiologie en optica. Ik snapte er geen drol van, en ik was dan ook gebuisd. Ik heb er dan maar mee gekapt. »Ik heb nooit echt geweten wat ik wilde studeren, maar het leek me altijd al leuk om bij Studio Brussel te werken, dus ik dacht: waarom niet de richting journalistiek? Ik wilde weg uit Brussel, en die opleiding was in Gent. Ze duurde ook maar drie jaar, en ik wilde zo snel mogelijk mét diploma aan de slag. Uiteindelijk is het toch nog vier jaar geworden, maar dat lag aan mij (lacht).»

HUMO Wat voor student was je?

«Ik had een gezonde afkeer van studentenverenigingen, en ik zat zelden tot nooit in de typische studentencafés - de avonden die ik in de Overpoort doorgebracht heb, zijn op de vingers van één hand te tellen. Wat niet wil zeggen dat ik elke avond achter mijn bureau zat: ik heb heel veel gebrost. Ik had dan ook altijd een zware tweede zit: ik stelde alles uit tot het laatste moment, maar ik kon ook niet goed leren - een hele nacht doorblokken was niet voor mij weggelegd. Tijdens de examens zelf moest ik het vaak hebben van een gezonde dosis bluf. Nu nog droom ik wel eens dat ik op een examen aankom en geen idéé heb hoe de docent eruitziet. »Ik heb die jaren vooral heel veel naar muziek geluisterd en gitaar gespeeld. Op zondag kreeg ik mijn zakgeld voor de rest van de week, en op maandag ging ik al naar de Billboard om cd's te beluisteren. Dan kocht ik wat cd's, waardoor m'n weekgeld meteen op was en ik een week lang pasta met ketchup moest eten - gelukkig vond ik dat wel lekker (lacht).»

HUMO Welk moment uit die eerste maanden/jaren zal je altijd bijblijven?

«De vrienden die je in je eerste jaar maakt, zijn vaak dezelfde hopeloze gevallen als jijzelf - we waren met z'n vieren, en allevier waren we op zeer overtuigende wijze niet geslaagd voor dat eerste jaar journalistiek. Ik weet nog dat we na het laatste examen samen naar de kust reden voor een weekendje aan zee. Van m'n vader had ik een dubbele portie weekgeld gekregen, en we hadden dat al aan drank opgesoupeerd nog voor we in de auto stapten. Dierbare herinneringen.»

HUMO Mis je je studentenperiode?

«Hm. Ik heb er een paar waardevolle vrienden aan overgehouden, en ik heb warme herinneringen aan een paar leerkrachten, maar het was toch vooral een verplicht nummer. Ik liftte altijd tussen Gent en thuis, en alle chauffeurs die me oppikten vertelden me dat de studententijd toch echt wel de beste tijd van je leven was. Ik vond dat zo'n verschrikkelijke dooddoener dat ik me toen heb voorgenomen dat zelf nooit te zeggen. »En nog iets: als student ging je helemaal anders om met geld. Het was echt krabben om een pint te kunnen bestellen. Dat mis ik ook niet, moet ik zeggen (lacht).»

Meer BV's over hun studententijd? Check de studentenbijlage die u in Humo 3708 van dinsdag 27 september 2011 vindt.