Marvin Ogunjimi, de spits van Racing Genk

Maar soms duren zeven minuten vier maanden. De documenten die de transfer van Marvin Ogunjimi (23) van Racing Genk naar Real Mallorca moesten bezegelen, kwamen op 1 september om 0.07 in de computer van de FIFA aan, welgeteld zeven minuten na de officiële deadline van middernacht. De FIFA was meedogenloos en verklaarde de transfer nietig, waarna de twee clubs afspraken om de Rode Duivel dan maar op de mercato van december te ruilen voor de ronde som van 2,4 miljoen euro. Niet zo erg, zegt het slachtoffer: 'Bij Genk blijven is geen straf: we spelen tenslotte Champions League.' En na die Champions League mag hij al meteen vertrekken naar de Balearen: de thuismatch tegen Leverkusen op 6 december wordt zijn laatste wedstrijd in de Cristal Arena.

"'Ik ben pure winst'"

• «Ik had vooraf tegen Leekens kunnen zeggen dat ik liever in België was gebleven om mijn transfer te regelen. Daar zou hij zeker begrip voor hebben gehad. Maar ik ga geen smoesjes verzinnen om een transfer veilig te stellen: daarvoor ben ik veel te trots op mijn selectie voor de Rode Duivels.»

• «Ik ben niet meer samen met Jaydens moeder, maar ik wil wel een goeie vader voor hem zijn. Ik heb een huis gekocht: daar woont hij nu met zijn moeder. Ik ga er vaak op bezoek, ik blijf er eten, we winkelen samen... Dat vond ik belangrijk: Jayden mag er niet het slachtoffer van worden dat zijn ouders niet meer samen zijn. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of negen was, en daarna stond mijn mama er alleen voor. Ik wil niet dat Jayden hetzelfde meemaakt. Een kind moet een vader hebben. En ik vind vader zijn geweldig.»

• «Vorig jaar, in de playoffs tegen Brugge, stonden we met 3-0 achter. Niets lukte, we werden weggetikt als beginnelingen - we stonden stijf van de zenuwen, want we waren zo dicht bij de titel. Jelle en ik holden als gekken over het veld, om toch maar íéts te doen. 'Rustig, Marvin!' riep Vercauteren. Rustig? Ik dacht het niet. Hoe kan je nu rustig blijven als je 3-0 achter staat?»

• «Vroeger was ik een spits die naar de bal toekwam: ik probeerde met mijn rug naar de goal de actie te maken en rond mijn man te draaien. Maar in het moderne voetbal is dat niet efficiënt. Dus heb ik, samen met Hans Visser, de spitsentrainer in Genk, mijn spelstijl veranderd. Ik ga meer de diepte in, en ik heb ook aan mijn sprintsnelheid gewerkt. Daardoor kan het lijken alsof ik minutenlang over het veld slof - maar als de tegenstander me éven uit het oog verliest, knal ik in de rug van de verdediging. En dan heb ik maar één splijtende pass nodig om alleen voor de keeper te komen.»

• «Toen ik bij de Rode Duivels kwam, waren er maar drie spelers die ik niet van vroeger kende: Timmy Simons, Daniel Van Buyten en Jean-François Gillet - niet toevallig de ouderen. De rest ken ik al van toen ik vijftien, zestien was. Defour, Dembélé, Kompany, Pocognoli, Vertonghen, Witsel, Fellaini, ikzelf - en ik vergeet er nog - spelen al samen van bij de eerste nationale jeugdselecties. Lukaku is er pas later bijgekomen, maar hij heeft zich meteen geïntegreerd.»

Het volledige interview lest u in Humo 3709 van dinsdag 4 oktober 2011.