Geike Arnaert: het comebackinterview

© Koen Bauters

Enkele quotes van Geike Arnaert:

• HUMO Half Vlaanderen speculeert al drie jaar over de redenen van je vertrek. Het lijkt me nuttig dat je één keer luid en duidelijk jouw positie binnen Hooverphonic omschrijft.

  Geike «Opstappen was geen wispelturige, halsoverkop gemaakte beslissing. Ik wás trouwens al eens weggegaan, een paar maanden eerder, maar ik had me laten overhalen om terug te komen.

  "'Ik ben tien jaar meegegaan in de trip van een ander'"

  »(lange stilte) Er zijn verschillende redenen... Ik was pas zeventien toen ik bij Hooverphonic begon. Een mens evolueert, hè. Naarmate ik ouder en wijzer werd, ontwikkelde ik een eigen karakter en eigen artistieke ideeën. Ik probeerde die in te brengen, maar daar stonden de anderen (Alex Callier en Raymond Geerts, red.) te weinig voor open.

  »De rollen lagen vast, en de mijne was: zingen en zwijgen en mooi zijn. Soms kreeg ik de definitieve versie van een song te horen en dacht ik: 'Is dít waaraan ik heb meegewerkt?' Het concept van 'Jackie Kane' (de in 2002 verschenen vierde plaat van de groep, red.) heb ik mee bedacht op de tourbus, maar buiten mijn weten om is het vervolgens totaal omgegooid. Ja, 'Sometimes' werd een hit, maar 't was niet een nummer dat ik vóélde.»

• Geike «Het was confronterend te merken dat mannen met wie ik moest samenwerken en die ik als een soort broers zag, dat zij mij zagen als, euh, iets anders. Ik had het nooit door als iemand méér wilde. Zo was er iemand die me op tournee in de watten legde. Dat behoorde tot zijn takenpakket, dacht ik, maar nee: hij was verliefd op me.

  »Na een tijd schoot een andere medewerker tegen me uit: 'Met mij wil je niets, maar met hém...' - terwijl ik met die ander evenmin iets had of wilde. Ik herinner me ook dat Mushroom van Massive Attack erop aandrong dat ik contact met hem opnam. Ik dacht: 'Tof. Dat kan een boeiende samenwerking worden.' Maar toen bleek dat ik een vaste vriend had, was het plots niet meer nodig.

  »Ik was daar om te wérken, hè. Op al die extra druk zit je als zangeres niet te wachten. Bovendien moest ik omgaan met een entourage die geen boodschap had aan mijn klachten en zielenroerselen. Mensen die goed aan Hooverphonic verdienden en wilden dat de trein onder alle omstandigheden bleef doorrijden. Ik begrijp dat wel: iedereen wil een broodwinning. Maar niet ten koste van mijn welzijn.»

  »Ik bewonder Alex, hoor. Hij heeft zeker talent. En ik ben er trots op dat ik aan die mooie muziek heb mogen meewerken. Maar dat eeuwige aan mij trekken en dingen willen forceren die ik niet voelde... Het werd op den duur onhoudbaar.»

• HUMO Dus... jouw tijd bij Hooverphonic herinnert je aan de strafkampen in Siberië?

  Geike «Nee (lacht). 't Gaat me om het gevoel dat je tijd spendeert aan iets waarvan je later denkt: 'Misschien had ik vroeger naar m'n innerlijke stem moeten luisteren.' Ik leef niet eeuwig, ik heb eigen ideeën, en tien jaar lijkt me lang genoeg om mee te gaan in de trip van een ander.»

• Geike «Laat ik zeggen dat de humor op de tourbus niet altijd even verfijnd was en soms gewoon respectloos. Dat is weleens grappig, maar mannen snappen niet dat je je er als vrouw ook soms eenzaam of geviseerd door gaat voelen.»
• Geike «Ik heb onderschat wat mijn vertrek zou losmaken: ik dacht niet dat iemand daar iets bij zou vóélen. Heel wat mensen snappen niet waarom je uit een populaire, goed draaiende groep zou stappen: omdat ze zelf bang zijn van het onbekende én omdat ze niet inzien waarom iemand roem afwijst.

  »Ze zien roem als een bevrijding en een bevestiging van hun persoonlijkheid: al die aandacht, gratis kleren, gratis reizen... Maar het kan ook een ontkenning of beteugeling van je eigen persoonlijkheid inhouden: alles wat niet in het commerciële plaatje van de groepsleider past, wordt verdrongen. Op den duur leid je een half leven. Of andermans leven. Die kant van het verhaal zien veel mensen natuurlijk niet.

  »Ik merkte ook dat sommige bewoners van mijn geboortedorp erg met me meeleefden. En mijn intimi waren geschokt en ongerust: 'Oei, wat heeft ze nu gedaan?!' Ook een vreemd neveneffect: mensen die het goed met mij meenden, wilden me behoeden, beschermen.

  »Maar zo maakten ze me - ongewild - nog nerveuzer. Toen ze hoorde dat ik aan een soloplaat werkte, zei één vriendin: 'Maar Geike toch, ze staan klaar om je af te schieten!' (lacht)»

• HUMO Veel artiesten smeden hun afwijkingen of tekortkomingen om tot troeven. Jij ook?

  Geike «Ik heb geen evidente jeugd gehad, zoals gezegd, maar ik geloof niet in de ongelukkige jeugd als goudmijn. In mijn ervaring is iets moois maken vooral hard werk, en volhouden, en roeien met de riemen die je hebt.»

Het volledige interview leest u op dinsdag 11 oktober in Humo 3710.

Op zaterdag 26 november stelt Geike 'For the Beauty of Confusion' voor in Muziekcentrum Dranouter. Info en tickets: muziekcentrumdranouter.be