Matt Ryan, Clubs kleine keepertje: 'Ik wil een held zijn'

, door (svb)

matt ryan

Gedronken heb ik niet en toch zie ik Matt Ryan het hele interview door twee keer. De ene Ryan heeft een Mad Max-smoel op een Hulk-nek en ogen die vuren als mitrailleurs. Hij schreeuwt aan één stuk door en balt zijn vuisten – een beetje een maniak. De andere lijkt weggelopen uit ‘Neighbours’: een relaxte boy next door met een vanzelfsprekende lach, van nature aangenaam gezelschap.

De rustige Ryan zit aan een tafel in een vergaderzaaltje in de gebouwen van Club Brugge, de woeste versie staat net achter hem en is een promopaneel van karton: een levensgrote foto, genomen na een doelpunt van zijn ploegmaats. Zijn oerkreet, de frustratie, de agressie: alles wijst erop dat het niet gaat om de vijfde goal in een wedstrijd die Club met de vingers in de neus aan het winnen is. Waarschijnlijk viert hij een aansluitingstreffer, nadat ze – weer eens – op achterstand zijn gekomen.

Matt Ryan «En bijna altijd zijn het vroege tegengoals. Hoe vaak zijn wij nu al slap aan een wedstrijd begonnen? Onze eerste helft is in de play-offs echt problematisch. Daar heb ik me al vaak druk over gemaakt. Dan zwijg ik niet. Als ik iets fout doe of iets beter kan, dan wil ik ook dat mijn ploegmaats mij dat zeggen. Ik vraag daar zelfs om.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven