The Rolling Stones: 10 x Sticky Fingers

, door (jub)

sticky fingers

1. De Ontvangst: ‘Saai?’

‘Sticky Fingers’ werd uitgebracht op 23 april 1971 en was de opvolger van ‘Let It Bleed’, waarover Pete Townshend had gezegd: ‘Ik hield het niet voor mogelijk dat iemand ooit een betere plaat zou maken dan ‘Beggars Banquet’, ik ging ervan uit dat de The Stones daarmee hun absolute top hadden bereikt. Maar dan kwam ‘Let It Bleed’ en die was nog beter.’ ‘Sticky Fingers’ was zo mogelijk nóg beter. De plaat schoot aan weerszijden van de Atlantische Oceaan naar de top van de hitlijsten, maar de critici waren minder onder de indruk. Onder meer Jon Landau, de latere manager van Bruce Springsteen, vond het in het toonaangevende Rolling Stone maar een doorslagje van vroeger en beter, en noemde de gitaarsolo in ‘Can’t You Hear Me Knocking’ saai (saai!!) en ‘Dead Flowers’ in zijn geheel schrijnend. Aangezien The Boss live ‘Dead Flowers’ weleens bovenhaalt, gaan we ervan uit dat Landau zijn mening intussen heeft bijgesteld (of alleszins voor zich houdt). Vandaag is het over het algemeen lang zoeken naar een instantie die de plaat niet het volkomen terechte maximum der sterren toebedeelt.

 

2. Afscheid van Decca: ‘Cocksucker Blues’

‘Sticky Fingers’ was de eerste Stones-plaat die werd uitgebracht op het eigen platenlabel, toepasselijk Rolling Stones Records geheten. Het afscheid van Decca, de maatschappij die hen tot dan toe onderdak had verleend en waarmee ze in onmin waren geraakt, verliep niet zonder slag of stoot. Toen Decca liet weten dat zij van The Stones contractueel nog één single tegoed hadden, schreven Jagger en Richards ‘Cocksucker Blues’, een song die zelfs naar Stones-normen veel te vunzig was voor de radio van die tijd – één tekstregel luidt: ‘He fucked me with his truncheon / And his helmet was way too tight’ – en begrijpelijkerwijs nooit werd uitgebracht. ‘Cocksucker Blues’ was een jaar later ook de titel van een documentaire die de grote fotograaf en cineast Robert Frank (zijn ‘The Americans’ is één van de meest iconische fotoboeken aller tijden) maakte over de tour van The Stones door Amerika. Ook die werd, eveneens vanwege de erin tentoongespreide vunzigheden, nooit uitgebracht. Op het internet is alles echter vlot te vinden. Twee aanraders.

Directeur van Rolling Stones Records was Marshall Chess, de zoon van Leonard Chess, oprichter van het legendarische Chess Records. Rolling Stones Records hield op te bestaan toen de groep in 1992 een wereldwijde deal tekende bij Virgin.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven