Te vroeg juichen is voor blije eikels: Dwarskijker over 'Panorama' en 'Rock Werchter'

, door (rv)

Panorama

Canvas – 21 juni

't Klinkt wellicht gek in de oren van managers, maar niemand bij het Wit-Gele Kruis bleek terug te verlangen naar managers'

Veel mensen tellen in deze tijd hun burn-outverschijnselen, als ze daartoe tenminste nog de fut hebben. Burn-out schijnt ondertussen meer bij de werkzame jaren van een mens te horen dan de zogeheten arbeidsvreugde – ik durf te wedden dat ‘arbeidsvreugde’ ondertussen al een archaïsche bijklank heeft in veel sectoren van het eigentijdse bedrijfsleven. Mogelijk klinkt dat woord ook ronduit verdacht. In ieder geval is burn-out een plaag van deze tijd, waaraan mogelijk nog een ander onheil ten grondslag ligt: ik heb het nu over een bepaald type bestuurder dat ik voor mijn arbeidsvreugde nog het liefst managerstuig noem, ook wel omdat ik in dit specifieke geval niet om het juiste woord heen kan. Voor de aanschouwelijkheid stel ik me daarbij bepaalde krijtstreeppakken voor die op cognackleurige molières over lijken gaan en alleen maar oog voor rentabiliteit hebben, die in hun tunnelvisie de maat van alle dingen is. Ze mogen graag angst zaaien op de werkvloer door kritische werknemers aldoor ontslag in het vooruitzicht te stellen. Ze lijken er ook van uit te gaan dat werknemers – de mens is slecht – er per definitie de kantjes van aflopen, en dat je die lijntrekkers dus maar beter principieel kunt wantrouwen als je een vlaggendrager van het doodlopende economisme wil zijn. Ik ga er dan weer van uit – om eens iets terug te doen – dat de tijd rijp is om de rentabiliteit van het managerstuig ernstig maar daarom niet minder vrolijk in twijfel te trekken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven