Summer in the city: 'Dance, Dance'

, door (md)

Summer in the city: 'Dance, Dance,'

'Een vijffrankstuk: daar kocht je op de lokale jukebox drie maal drie minuten geluk mee'

Behalve Guy Mortiers veel meer dan legendarische radioprogramma ‘Schudden voor gebruik’ (1963-1965) had een altijd naar kwaliteit zoekende en door ‘moderne’ muziek begeesterde jongeling als uw dienaar het in de late jaren 50 en tot een stuk in de sixties niet altijd makkelijk om aan zijn gerief te komen.

Ja, ik woonde dan wel in de hoofdstad en kwam in de rekken van de Britse boekhandel Smith & Son (nu Waterstones) wel eens een exemplaar tegen van muziekbladen als Melody Maker of het nog steeds bestaande en straks gratis bedeelde New Musical Express, maar de aanschaf daarvan lag systematisch boven het budget dat bestond uit het wekelijkse zakgeld dat ik van mijn ouders ter beschikking kreeg. Behalve Mortiers superieure muziekkeuze en zijn weergaloze nonsensicale bindteksten bleven er dus maar twee echte bronnen over waaraan ik mijn dorst naar muziek kon laven. Eén daarvan was, zoals bij wel meer van mijn leeftijdsgenoten, de populaire kermisattractie die wij in onze streken gemeenzaam ‘de botsautokes’ noemen maar die in de internationale literatuur ook wel eens voorkomt als bumper cars, autoscooters of voitures tamponneuses. Die botsautotenten beschikten altijd over een fenomenaal en vooral luidruchtig PA-systeem waarop je eindelijk op volle kracht kon horen hoe dramatisch Neil Sedaka’s ‘Oh Carol’ wel was, hoe vrolijk en fantastisch Little Eva toch klonk en hoe lekker dubbelzinnig Millie Smalls versie van ‘My Boy Lollipop’ wel luidde.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven