Zin in Zen: filosoof Johan Braeckman
'Ik ben niet bang voor de dood, wel voor de aftakeling'

, door (bv)

johan braeckman
© Thomas Sweertvaegher

‘Eigenlijk is het simpel,’ glimlacht Johan Braeckman (49). ‘Ik heb het zo proberen te regelen dat ik niet ver weg moet gaan om rust te vinden. Wie veel wil lezen en schrijven, mag immers niet te veel onrust ervaren en mag niet voortdurend denken dat hij elders beter af zou zijn. Dus heb ik het me hier zo goed mogelijk proberen te maken.’ Dat met een brede zwaai geïllustreerde ‘hier’ omvat het ouderlijk huis, dat hij geërfd heeft, en een deel van de gronden waarop zijn vader een boomkwekerij dreef. Hier heeft Braeckman vorig jaar zijn veelbesproken verlof zonder wedde doorgebracht, met de aanleg van de tuinen, de bouw van de schuur, de lectuur van lang verbeide boeken en de hereniging met familie en vrienden.

'We moeten blij zijn dat het leven zinloos is'

Johan Braeckman «Ik heb dat jaar ingevuld zoals ik me had voorgenomen. Vaak deelde ik mijn dagen simpelweg in twee: de helft hier in de schuur werken, de andere helft lezen en schrijven. Vooraf had ik gezegd dat de zomer van 2014 er eentje moest worden die we ons lang zouden herinneren en zo hebben we het er ook naar gemaakt. Maar intussen wil ik dat deze zomer en alle volgende zomers proberen over te doen, dat is een belangrijk gevolg van dat jaar. Ik besef nu beter dan ooit het belang van zo nu en dan samen te zijn met de mensen die er voor mij toe doen. Ik kan iedereen zo’n jaar verlof zonder wedde aanraden.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven