Tussen hel en hel: de kinderen van Calais

, door (nc)

ca
© Kristof Vadino

‘Isra?’ Een jonge zwarte vrouw roept naar een barak, neergepoot naast twee tenten en vlak achter een open stort met gedumpt plastic, blikjes, papier, afval en een eenzaam winkelkarretje. In de duisternis zien we twee blinkende oogjes oplichten. Een schattige krullenbol kruipt uit de barak. Flink trekt ze eerst haar paarse laarsjes aan voor ze in het vuilnis stapt. Ze prikt met haar wijsvinger in haar buik en begroet ons met een stralende glimlach: ‘Me, Isra!’

We bevinden ons in het almaar uitdijende vluchtelingenkamp in de haven van Calais. Toen de politie jaren geleden het kamp in Sangatte opdoekte, begonnen migranten op zoek naar een toekomst aan de overkant van de Noordzee hier neer te strijken. Inmiddels proberen alsmaar meer migranten zonder papieren, zoals Isra en haar mama, van hieruit via de tunnel of met de ferry in Engeland te raken. Eén nacht bestormden ze de treinen zelfs met bijna tweeduizend tegelijk, met de moed der wanhoop. Ongeveer 3.000 vluchtelingen zitten er nu – vooral uit Eritrea, Soedan, Syrië en Afghanistan – en elke dag komen er nieuwe mensen bij.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan