Tien jaar na orkaan Katrina: de nasleep door de ogen van de overlevenden

, door (jh)

10 jaar na orkaan katrina
© Jerome De Perlinghi

'Waarom had ik niet geëvacueerd? Door mijn stomme schuld had ik mijn gezin bijna vermoord!'

Op 29 augustus 2005 kwam Katrina aan land in Alabama, Mississippi en Louisiana. Het stormfront was 600 km breed. De windsnelheden liepen op tot boven de 200 km per uur. De zee stortte zich als een muur op de huizen, soms tot 12 meter hoog. Er bleven ‘minstens 1.833 doden’ achter en voor 108 miljard dollar schade. Dat is de afgewogen balans van later. In 2005 betrad je een rampgebied waar men naar ‘duizenden doden en tienduizenden vermisten’ op zoek was. Tegelijk waren er 900.000 geëvacueerden die nog niet naar huis konden terugkeren. Dat was niet kort na de ramp, dat was tien dagen na de orkaan.

Toen ik met fotograaf Jerome De Perlinghi in Pascagoula (Mississippi) arriveerde, was dat geen stadje van 26.000 inwoners, maar een sluikstort met straten. De zee was in en uit de huizen gespoeld en hele en halve interieurs stonden te drogen op de stoep en in de voortuinen. In Gulfport lagen winkelgevels omver, en was de spoorlijn uit zijn bedding gesleurd en kromgetrokken door het ziedende water. Vrachtwagens lagen verspreid in de haven alsof het weggetrapte conservenblikken waren. Vijf dagen lang zouden we ons verbazen over dat soort anomalieën: kaalgestripte bomen met stofzuigers erin, hun slangen wiegelend in de wind; blote boomtakken met een web van kerstlampjessnoeren en in zo’n kerstboom dan een slapende reiger. Bizarre stillevens, een vorm van desastreuze kunst waar alleen de natuur toe in staat is.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven