'Allround entertainer voor alle seizoenen' Dwarskijker over 'Studio Flagey: van Bowie tot onder'

, door (rv)

1200

Studio Flagey: van Bowie tot onder

Canvas – 12 november

In een onderhoudende aflevering van ‘Het huis’ zag ik laatst hoe Bart Peeters, de langlopende veelkunner, zich publiekelijk een beeld vormde van zijn leven tot nog toe. Dat bestaan kwam neer op zegeningen en voorspoed, heel af en toe onderbroken door een ijzige zet van de dood: een baby die belast met muco niet levensvatbaar bleek, een vader die het aan zijn hart had en ook nog eens dementeerde, en de onbenaderbare hersentumor van Robert Mosuse. ‘Robert was een popster,’ zei Bart Peeters in dit programma, ‘ik deed maar alsof.’ Nu is doen alsof in zijn vakgebied het hele eiereten, zelfs in ‘Het huis’, een programma dat zo goed mogelijk de schijn van belangeloze openhartigheid in de confessionele sfeer probeert op te houden. Je kunt van een professional als Bart Peeters natuurlijk niet verwachten dat hij zich in het blikveld van een cameraploeg rücksichtslos binnenstebuiten zou keren en de voering van zijn zieltje aan een onbestemde maar daarom niet minder veelkoppige menigte zou prijsgeven. Zich bewust zijn van de camera zonder daar blijk van te geven, is zijn tweede natuur, als het in de loop der jaren al niet zijn natuur tout court is geworden. In ‘Het huis’ deed Bart Peeters wat hij het best kan: het publiek entertainen, al sneed hij voor deze gelegenheid misschien wel gevoeliger en persoonlijker onderwerpen aan dan gewoonlijk. Ook wel omdat Eric Goens hem daar zo listig mogelijk toe noopte, maar evengoed omdat hij, Bart Peeters, de allround entertainer voor alle seizoenen, precies wist hoe hij zonder kleerscheuren aan de eisen van het format moest voldoen. Ik heb met de dag meer waardering voor vakmanschap. En het fragment uit ‘Pop Elektron’ waarin Boy George, begeleid door Bart Peeters, bijna glunderend de volkomen popsong ‘Karma Chameleon’ zingt, vind ik ontroerender dan ooit. Alles moest nog beginnen in 1983. Ook voor mij.

Enkele dagen later keek ik ten derden male met welgevallen naar ‘Studio Flagey: van Bowie tot onder’, een programma waarin muzikanten in het betekenisvolle en ook nog eens fraaie Flageygebouw op aansporing van Bart Peeters van gedachten wisselen over muziek. De aanstekelijke aflevering met zangeressen Leonie, Eva en Kapinga Gysel, drie gratiën, was naar mijn smaak een hoogtepunt van dit televisieseizoen. Nu die nieuwe miepen van K3 het soort media-aandacht krijgen dat ik, een veeleer seculier type, bij de wederkomst van Jezus Christus schappelijk zou vinden, komt ‘Studio Flagey: van Bowie tot onder’ als geroepen. Al was het maar om er Jan en alleman aan te herinneren dat er in het Tochtgat aan de Noordzee ook muziek bestaat die niet tot de spoedige aanschaf van zuurstokkleurige broodtrommels, rugzakjes, schooltassen, pennenetuis, dekbedovertrekken en krachtig doorheen onderbroeken fluorescerende inlegkruisjes leidt.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven