Het beste volgens Humo in 2015:
de platen

, door (div)

1200

1. Kendrick Lamar: 'To Pimp a Butterfly'

Halverwege maart kwam ze straight outta Compton gefladderd, de plaat van het jaar. Kendrick Lamar, sinds het heerlijke ‘Good Kid, M.A.A.D. City’ incontournabel als rapauteur, scheert hoge toppen, smakt ongenadig hard op het asfalt en krabbelt elegant weer recht. Met z’n sneakers in de goot van het getto, round and wide nose in de boeken en hoofd in de wolken verklankt Lamar de dromen, angsten en twijfels van zijn generatie. De zijne balt hij dan weer samen in een spook dat hij Lucy doopt: als hij haar niet afblaft, probeert hij d’r wel te paaien en te verleiden met sublieme tongtwisters en andere lyriek van de straat. Vette boom bap gaat voorts hand in hand met funk en freejazz, de kekke elektronica van Sounwave, Thundercat en Flying Lotus versmelten met de hondsmooie strijkersarrangementen van Kamasi Washington (zie eerder). ‘To Pimp a Butterfly’ swingt én schrijnt: een rapplaat voor de annalen.

2. Sufjan Stevens: 'Carrie & Lowell'

Het verdriet om de leegte die Sufjan Stevens’ moeder achterliet na haar dood – en eigenlijk ook lang daarvoor al, toen ze de 1-jarige Sufjan in de steek liet – bleek te groot om erover te praten in interviews, en te groot om avond na avond ongefilterd op de planken te brengen tijdens zijn recente tour. Maar op ‘Carrie & Lowell’ zit het in elke groef, rauw en compromisloos, enkel getemperd door de schoonheid van de ingetogen liedjes, waaraan – wonderlijk genoeg – geen spatje melodrama blijkt te kleven. Het leverde zijn beste, meest intense en meest persoonlijke plaat tot nu toe op, en het bewijs dat het niet de duivel is, die de beste tunes heeft, maar wél deze gekwetste, zoekende bard met zijn prachtige, droeve liedjes waarin hoop en vergiffenis uiteindelijk sterker blijken dan onbegrip en bitterheid.

3. Tame Impala: 'Currents'

Toen dit voorjaar de single ‘Cause I’m a Man’ opdook, rolden de Tame Impala-fans ruziënd over straat. De song had meer gemeen met Michael Jackson, Kanye West en John Travolta dan met de gitaarmuziek van de vroegere Impala. Het vrolijke geval wil dat frontman Kevin Parker tussendoor de tantrische seks ontdekt had, en dat leverde met ‘Currents’ een tegelijk zwoele, dansbare, beroezende, catchy en soulvolle plaat op. En een zeer verslavende: na een zomer én herfst op repeat blijft de sleet uit. Dertien songs, aan elkaar gesnoerd door één magistrale, vertraagde groove: psychedelica voor de rookverbodgeneratie.

4. Kurt Vile: 'b’lieve i’m goin down...'

Met een plaat die opgenomen werd tijdens nachtelijke sessies op tien verschillende locaties in Murica, heeft Vile zijn zelfgecreëerde mythe – volgens Kim Gordon die van ‘de man boy met oude ziel in een veranderende wereld’ – weer een mooie extra laag patine gegeven. Classic rock, slackerrock, singer-songwriter deluxe: ‘b’lieve i’m goin down...’ is het allemaal, maar Vile heeft genoeg charme, persoonlijkheid en verbeelding om genres en clichés te ontspringen. Luchtige gitaren, zwaarmoedige piano, goofball-teksten en de best te genieten neusstem sinds Dylan: het duurt wat voor de melodische logica in pakweg ‘Life Like This’ en ‘That’s Life, Tho’ zich aan de luisteraar toont, maar eens het zover is, slaat ze heel hard toe.

5. Richard Hawley: 'Hollow Meadows'

Straight outta Sheffield. Richard Hawley vereeuwigt alweer op weergaloze wijze een stukje thuisstad op ‘Hollow Meadows’. Het is de katerochtend na de dronken nacht van ‘Standing at the Sky’s Edge’: gepend terwijl Hawley aan bed gekluisterd was met een gebroken been en een geknakte rug, en opgenomen in ’s mans home studio. Ongemakken die van ‘Hollow Meadows’ alleen maar een bétere plaat maken. Want wie niet buiten kan, kijkt naar binnen.

6. Courtney Barnett: ' Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit'

Nooit gedacht dat we anno 2015 een plaat die zo hard naar L7 en Nirvana meurt als een verademing zouden omschrijven. Maar, hey, deze Aussie girl next door wurmt haar en uw quarterlife crisis in de coolste grunge-outfits sinds verrekt lang, én ze weet ze te vangen in bijzonder clevere, laconieke én hilarische teksten. (Indierock)debuut van het jaar?

 

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven