'Een intiem maar niet zó gezellig onderonsje'
Dwarskijker over 'Via Annemie' en 'Liefde voor muziek'

, door (rv)

via annemie
© vrt

Via Annemie

Eén – 25 januari

Wat gaat er zoal in je om als een deurwaarder zich bij je aandient? Meer bepaald een deurwaarder met een cameraploeg in zijn zog, vergezeld van een kennelijke buurvrouw die je ronduit nieuwsgierig over zijn schouder aankijkt. Je zou, nog voor ze zich bekendmaakt, zweren dat ze Annemie Struyf is, en ja, hoor: verdomd als het niet waar is, het is niemand minder dan de klinkklare Annemie Struyf in hoogsteigen persoon! Ik mag er niet aan denken wat ik daarbij zou voelen, maar alles wat ik me liever niet voor de geest haal, valt altijd wel in high definition en in stereo, soms met surround sound, op de televisie waar te nemen.

In ‘Via Annemie’ liep de bewuste Annemie mee met een deurwaarder die ik langs mijn neus weg Bart De Smet zal noemen, omdat hij naar dit programma te oordelen niet anoniem wenste te blijven. Voor zover een tv-camera iemand kan doorschouwen, bleek die deurwaarder een billijk man te zijn, die ten overstaan van een schuldenaar niet meteen een bevoogdende houding aannam. Hij hoedde zich bij de uitoefening van zijn ambt ook voor stemverheffingen waarmee geboren gebieders iemand de les spellen of anderszins streng terechtwijzen. Bedaard wikkelde hij zijn dagelijkse werk af.

We kregen een graai uit zijn doelgroep te zien: mensen die, mogelijk uit balorigheid, ooit een parkeerbon of een boete wegens zwartrijden niet hadden vereffend, en daardoor accumulatief in financiële moeilijkheden waren geraakt. Mensen die schulden maakten om armoede uit te stellen, en zelfs een vaste klant van de deurwaarder die naar verluidt zo hard werkte dat hij keer op keer zijn zaken verwaarloosde. ’t Komt allemaal voor in de jungle des levens. Laat ik en passant zeggen dat ik meer sympathie voor deze knoeiers voel dan voor benepen luitjes uit de middenklasse die er prat op gaan dat ze hun zaakjes altijd prima voor elkaar hebben. Ik merk voorts dat het makkelijker is om me in de schuldenaar dan in de deurwaarder te verplaatsen. Enfin, de deurwaarder, zoals die in dit programma naar voren trad, sloeg geen inboedels aan voor zijn plezier, en kinderspeelgoed liet hij uit principe ongemoeid. Wel wist hij dat stripverhalen soms mooie bedragen opbrachten bij openbare verkoping. Stripverhalen waren tussen mijn zevende en mijn twaalfde mijn favoriete kinderspeelgoed.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan